Składnica myśli

Sposób na życie

2012-01-29T22:51:00.001+01:00

Są dwie drogi życia – wierzyć we wszystko lub wątpić we wszystko. Obie sytuacje zwalniają z myślenia.

Autor: Alfred Korzybski

Na szczęście są tacy niepokorni, którzy wybierają trudniejszą drogę zadając pytania. Czy świat da się opisać tautologią? A może nie rządzi nim żadna logika? Próbując znaleźć tzw. złoty środek jesteśmy zmuszeni do podjęcia ciężkiego i często czasochłonnego wysiłku związanego myśleniem. Ale ileż dzięki temu czeka nas radości w chwilach, gdy okazuje się, że mieliśmy rację i o ile mniej rozczarowań i smutku, gdy zdajemy sobie sprawę, że się myliliśmy.

Indywidualne podejście do świata czyni ludzi nieprzewidywalnymi, ale czy przez to niebezpiecznymi? Czy nie bardziej niebezpieczni są idący na łatwiznę, ślepo wierzący i bezwarunkowo ufający jednej idei?

Byłam tam

2011-12-11T22:00:00.002+01:00

Byłam w miejscu gdzie może jest turkusowe.
Byłam w miejscu gdzie herbata jest droższa niż wino.
Byłam w miejscu gdzie kościoły są wciśnięte w luki pomiędzy kamienicami.
Byłam w miejscu gdzie nawet risotto potrafi się uśmiechać.
Byłam w miejscu gdzie można wejść do środka bombki.
Byłam w miejscu gdzie można kupić bezę wielkości głowy.

Gdzie byłam? … w Nicei!

Wspólne bycie

2011-11-20T11:24:00.002+01:00

Być dla kogoś całym światem to wielki zaszczyt a zarazem wielka odpowiedzialność. Wspólne bycie kojarzone ze scenami z romantycznych komedii jest szałem uniesień i krainą wiecznej szczęśliwości. W rzeczywistości to ciężka codzienna praca nad budowaniem bezpiecznego otoczenia, pełnego wzajemnego zrozumienia, radości i nowych możliwości. Żmudne układanie cegieł, które na początku nie przypomina nic, żeby na koniec stać się solidną budowlą, która przetrwa niejedną burzę i da schronienie pokoleniom.

Bycie dla kogoś całym światem wymaga poświęceń, ale nie polega na całkowitym poświęceniu siebie na rzecz drugiej osoby. To sztuka synchronizacji, która prowadzi do synergii - do uwolnienia pokładów niesamowitej energii. Szczęście to jedyna rzecz, która się mnoży, jeśli się ją dzieli. (Albert Schweitzer)

Być ulotnym cieniem, który tak potrzebny w letnie upalne dni, przestaje się liczyć w pozostałe pory roku, to wielki smutek. Powierzchowność relacji wzbudza tęsknotę za głębokim uczuciem i popycha do zarzucania coraz większych sieci na ludzkim oceanie. Wyrzucamy tony drobnych szprotek marząc o czymś większym, ale wypuszczamy z przerażeniem sieci z rąk, gdy zapląta się w nią wieloryb. Do dalszego połowu zniechęcają nas też drapieżne rekiny rozrywające sieci na strzępy.

Bycie cieniem jest wygodne, dopóki jest wystarczające. Cień znika gdy światło gaśnie i nie pozostaje po nim nic.

Żadna z tych dróg nie jest łatwa, lekka i przyjemna, ale czy mamy jeszcze jakiś inny wybór?

W taki dzień

2011-11-01T12:42:00.002+01:00

W taki dzień jak dziś małe miasteczko ożywa. Na ulicach panuje wzmożony ruch, bo pojawiają się luksusowe limuzyny i suvy. Parkingi pod blokami pękają w szwach. W sklepach robią się kolejki, a sprzedawcy zacierają ręce z nadzieją na dobry utarg.

Miasteczko tętni kolorami perłowych lakierów nowych samochodów i strojów modnie ubranych kobiet. Słychać gwar rozmów dorosłych i śmiech dzieci.

Ale taki dzień jak dziś zdarza się tylko kilka razy w roku. Jutro znów ulice opustoszeją. Co jakiś czas przejedzie tylko zakurzony nastoletni volkswagen. A na chodnikach będą się mijać wciąż te same, tylko coraz starsze twarze. Ale najczęściej odwiedzanym miejscem nadal będzie cmentarz.

Nie komedia a dramat

2011-10-31T13:01:00.003+01:00

Zaplanowaliśmy ze znajomymi szalony sobotni wieczór. – A może zaczniemy od jakiejś komedii? No i tak wybraliśmy się na film Baby są jakieś inne Marka Koterskiego. Jednak zamiast lekkiej komedii obejrzeliśmy dramat psychologiczny.

Oprócz kilku śmiesznych gagów wysłuchaliśmy całej gorzkiej litanii skarg i zażaleń płci męskiej, które już wcale nie były śmieszne, a co gorsza i nie bezpodstawne. Może warto zastanowić się chociażby nad tym, że kobiety zawłaszczają sobie dzieci na wyłączność. Kobieta stając się matką często odsuwa od siebie mężczyznę i przestaje być żoną. Żyje wtedy tylko i wyłącznie dla dziecka, jest o nie tak zazdrosna, że nie dopuszcza do niego nawet ojca. A mężczyzna po kilku daremnych próbach włączenia się do opieki nad potomstwem zaczyna żyć obok.

Takich tematów do refleksji jest w tym filmie wiele. Na plus można jeszcze zaliczyć świetne zdjęcia drogi nocą. Na minus długość filmu, bo niektóre sceny były zbyt nużące, oraz muzykę nie dającą wytchnienia od dramatyzmu.

Nie polecam jako komedii, ale jako dramat z elementami humorystycznymi już tak.

Scena

2011-10-18T23:11:00.003+02:00

Kurtyna poszła w górę. Na środku pustej sceny stał mikrofon. Gdy zagrała muzyka, zza kulis wyszła dziewczynka w szarej sukience i fioletowych rajstopkach i zaczęła śpiewać. Po jej występie przyszła grupa tancerzy, potem był występ teatralny, a na koniec pszczółka Maja.

To wszystko wydało się takie dziwnie znajome i bliskie, chociaż to już nie ta scena, nie te dzieci, nie ci początkujący artyści. Tylko pszczółka Maja była właśnie ta, taka sama jak wtedy. I chociaż to nie to samo, to szarpnięta struna wspomnień wydała podobny dźwięk i obudziła śpiące marzenia. Siedząc na widowni, poczułam to podniecenie gdy szykujesz się do wyjścia na scenę i wszystko wydaje się możliwe.

Żeby coś się zdarzyło, żeby mogło się zdarzyć… trzeba marzyć!

Dziecięce marzenia o karierze artystycznej i sławie spełniły się tylko niewielu, ale czy to znaczy, że nie warto marzyć? Może dzisiaj takie zapomniane i zakurzone marzenia są dużo łatwiejsze do realizacji. Zawsze warto spróbować!

Maju cóż zobaczymy dziś…

Golonka

2011-10-16T13:03:00.003+02:00

Jeszcze tylko 3 maile, 2 telefony, 2 strony tekstu i… Jeszcze tylko tramwaj, zakupy, metro, autobus i… Kombinacja cyfr na domofonie, winda, drzwi i… Cześć! Jak się masz? Czego się napijesz? Siadaj i… francuski ser, stek wołowy, sushi, a może golonka? Golonka? Tak, golonka. Nigdy nie jadłam… To może spróbujmy? Ja też bym chciał i ja i ja… Śmiejemy się.

I tak to się zwykle zaczyna. Szukamy jak, za ile i gdzie można znaleźć dobrą golonkę. A potem wsiadamy w autobusy, samochody, tramwaje, pociągi, samoloty, na łodzie, rowery lub konie i jedziemy, lecimy, płyniemy.

Każdy powód jest dobry żeby jechać razem. Trzeba znaleźć tylko wspólny cel np. golonkę. To wystarczy, żeby chociaż na chwilę spleść nasze indywidualne historie w jedno i utworzyć wspólny warkocz energii. Cienkie kolorowe nici splatają się wtedy w silną i jaskrawą wiązkę pulsującą śmiechem. Ta synergia sprawia, że przyspieszamy i z nadświetlną prędkością pokonujemy problemy i własne słabości. Ładujemy akumulatory do następnego spotkania i… kolejnej golonki.

Czas się nie liczy, boi się nas, więc ucieka jak tchórz. Dogania nas dopiero, gdy rozpleciemy gordyjski węzeł dusz i z szyderczym śmiechem zmusza nas do posłuszeństwa, ale tylko do kolejnej… golonki.

Myśli z tobołka

2011-10-09T13:10:00.003+02:00

Klara przez ostatnie miesiące prawie nie schodziła z wozu. Rzadko spędzała tydzień w jednym miejscu. Zwykle, gdy zbliżał się weekend, pakowała tobołek i ruszała dalej. Poznała wiele nowych miejsc, ale wcale nie czuła się w nich obco. Jadła pyszne kluski śląskie, piła płockie piwo, słuchała huku armaty w Nałęczowie, podziwiała metalowe ptaki nad Radomiem, moczyła nogi w Bałtyku i wiele wiele innych…

Podczas letnich podróży zabrała wiele ciekawych historii i myśli do swojego podręcznego tobołka. Teraz, gdy przyszła jesień i na dworze jest coraz zimniej, przyszedł czas na kubek ciepłej herbaty z cytryną i przekładanie myśli z tobołka do internetowej składnicy.

Tak naprawdę wszystko zaczęło się w maju od wielkiej wyprawy na drugi koniec świata i choć było to zaledwie 5 miesięcy temu, to mam wrażenie, że minął już co najmniej rok. Od tamtej pory upłynęło już tyle kilometrów, spotkań, wydarzeń i wzruszeń. Klara niczym japońska turystka wygrzebuje stosy zdjęć i skojarzeń z wakacji by razem z Wami przeżyć to jeszcze raz, ale już nie tak samo.

Klara nie jest dziennikarką, a składnica portalem informacyjnym, ani szczegółowym dziennikiem. Tym niemniej, zapraszam doczytania!

Nie dam zamknąć Składnicy!

2011-10-08T22:47:00.000+02:00

Tego to się Klara nie spodziewała... Owszem ostatnio nie poświęcała zbyt wiele czasu na pisanie bloga, ale żeby go tak od razu brutalnie blokować i unicestwiać!? i to bez żadnego uprzedzenia... Ale nie damy się tak łatwo!
Na szczęście dobre duchy zza wielkiej wody czuwają nad nami :)
Dziękujemy Wam za interwencję i w zamian za to obiecujemy częściej wkładać myśli do naszej internetowej Składnicy.

Lepszy model

2011-09-11T11:02:00.003+02:00

Znów się zepsułeś
I wiem co zrobię
Zamienię ciebie
Na lepszy model.

Ale jak to? Jak można traktować kogoś tak przedmiotowo? Można się pozbyć starego samochodu i wymienić go na nowoczesny, ale człowieka? Ludzie tak samo jak przedmioty pojawiają się i znikają z naszego życia. Zdarza nam się mieć znajomych z dzieciństwa, z którymi utrzymujemy kontakty przez całe życie, ale jest to zdecydowanie mały procent w porównaniu z liczbą ludzi, z krórmi się przyjaźniliśmy.

Nie mam do ciebie cierpliwości
To pewne, że już nie będę mieć
Minął termin twojej przydatności
Gwarancja nie obejmuje cię

Często znajomości kończą się naturalnie przy okazji zmiany szkoły, pracy lub miejsca zamieszkania - zmieniamy środowisko, a wraz z nim znajomych. Zdarza się jednak, że zmiana ma charakter wewnętrzny - zmieniamy się wewnętrznie pod wpływem doświadczeń. Taka jednostkowa zmiana, może powodować wyobcowanie i oderwanie od środowiska. Okazuje się, że nie mamy o czym pogadać, a żarty kolegów już nas nie śmieszą. Czy warto wtedy pomimo wszystko ciągnąć znajomość i liczyć na to, że inni też się zmienią? Prawdziwi przyjaciele, to tacy na dobre i złe, którzy nie znikną łatwo z naszego życia. Ale o prawdziwą przyjaźń trzeba dbać, a czasem nawet walczyć. Czy może lepiej poszukać zrozumienia gdzie indziej?

Nie wierzę w jedno, jedynie słuszne rowiązanie tego problemu. Klara podpowiadami tylko, że "Nie zawsze warto wyciągać miecz, gdy przeciwnik jest zbyt silny trzeba zarządzić odwrót i spróbować innej drogi."

Brzuch

2011-07-12T23:42:00.000+02:00

Za mały, za duży,

Sterczący, obwisły,

Zbyt pełny lub pusty,

Raz jędrny raz tłusty,

Odkryty, zakryty,

Bolący, wydęty,

Raz brzydki raz piękny.

Brzuch…

To on rządzi naszym życiem. Jest centralnym punktem ludzkiej egzystencji. Zmusza do działania w celu zaspokojenia swoich potrzeb. Nieważne kim jesteś i w co wierzysz, ważne żebyś miał pełny brzuch – wypełniony jedzeniem lub ludzkim nasieniem. Zrobisz dla niego dosłownie wszystko – zniesiesz nawet ciężką prace, ból, upokorzenie... Byle tylko był pełny, żeby inni podziwiali, zazdrościli, gratulowali.

Brzuch…

Gładki lub z rozstępami,

Podniecający lub odrażający,

Zachwycający i jednocześnie przerażający.

Game of Thrones

2011-06-27T21:24:00.004+02:00

Take your sword and magic scrolls and come with me to the world of the Seven Kingdoms. Klara is inviting for an adventure. Together we can discover the secrets of A Song of Ice and Fire by George R. R. Martin.

P.S.
Feel the touch of paper and experience the story by your mind's eye before you watch it on TV.

Stara – nowa

2011-06-19T22:54:00.001+02:00

Podeszła do lustra w łazience i wzięła z półki słoiczek kremu. Odkręciła pokrywkę, powąchała i zamoczyła palce w przyjemnie chłodnej białej mazi. Dwoma palcami zaczęła powoli nakładać krem na twarz – niby znajomą od tylu lat, ale jednak inną.

Poznawała te twarz od nowa. Dostrzegła cienie i pierwsze zmarszczki w okolicach oczu, przebarwienia na policzkach i nad wyraz widoczne piegi. Niezbyt zadowolona nowymi odkryciami, sięgnęła po tubkę z podkładem i próbowała zakryć wszelkie mankamenty. Przypomniała sobie wtedy jak często śmiała się z wytapetowanych lasek, a teraz co?... sama robi to samo.

Sięgnęła po puder, by ostatecznie rozprawić się z piegami na nosie, a potem spojrzała sobie w oczy. Dziwne, szare, obce oczy, pełne popękanych naczynek. Wzięła do ręki tusz do rzęs. Z zadowoleniem zauważyła, że ma wyjątkowo długie rzęsy. Dokończyła makijaż oczu i zostały już tylko usta…

Na nich nie było widać znaków czasu, były tak samo wąskie i delikatnie różowe jak zwykle i tak samo jak zwykle nie mogła dobrać do nich szminki. W końcu sięgnęła po tę brzoskwiniową. Spojrzała jeszcze raz w lustro, przeczesała włosy, a potem wyszła by zdobywać kolejne szczyty własnych możliwości i zmarszczki.

Uciekłam

2011-05-10T07:03:00.003+02:00

Uciekłam... od codzienności i rutyny, od pracy, komunikacji miejskiej, formy i konwenansów.

Uciekłam ze swojego miasta, kraju i kontynentu. Zmieniłam otoczenie, strefę czasową i klimat, po to, żeby zmienić trochę i siebie.

Teraz biegam pogórach bez makijażu, pędzę autostradą ot tak - gdzie oczy poniosą, zatrzymuję się tam gdzie chcę, a nie gdzie muszę, jem w przydrożnych barach i poznaję ciekawych ludzi. Jak narazie ciekawość zwycięża i popycha mnie coraz dalej, ale pewnie w końcu zatesknię i wrócę, ale już nie ta sama, bo bogatsza o nowe doświadczenia.

Chętnych do wspólnej podróży zapraszam na blog podróżny.

Relatywizm

2011-04-24T13:57:00.002+02:00

Jako dziecko uczymy się, że świat jest czarno-biały: to jest dobre a to złe, rób tak to będzie dobrze, a tego robić nie możesz. Wszystko jest proste i uzasadnione, albo czarne albo białe. Potem przebywamy w grupach rówieśników na tym samym etapie rozwoju, którzy myślą podobnie. Jednak klarowny podział na dobre i złe charaktery możliwy jest tylko w książkach i filmach. W rzeczywistości, gdy przejmujemy w swoje ręce pełną odpowiedzialność za swoje życie i czyny, nagle okazuje się, że świat ma dużo więcej barw.

Jak sobie wtedy radzimy? Najpierw sięgamy po wiedzę nabytą od rodziców i nauczycieli, ale często bywa ona niewystarczająca. Próbujemy więc poradzić sobie z nową sytuacją na podstawie dotychczasowych doświadczeń oraz poznanych wyróżników dobra i zła (tzw. relatywizm poznawczy), nie zawsze jest to jednak możliwe. Pewne sytuacje mają wiele różnych rozwiązań i bardzo trudno jest wybrać tę jedynie słuszną drogę akceptowaną przez nas samych jak i nasze otoczenie. Często wybory zgodne z naszym sumieniem nie idą w parze z poglądami rodziny i znajomych. Ocena sytuacji z perspektywy przekonań jednostki doprowadza nas do tzw. relatywizmu moralnego. Z drugiej zaśstrony, postępując zgodnie z dogmatami i konwenansami, również nie będziemy w stanie zawsze zadowolić wszystkich wokół i żyć w zgodzie ze sobą.

W ludzkie życie wpisany jest relatywizm. Różnorodność poglądów i przekonań czyni nasz świat niezwykle kolorowym. Na co dzień mamy do czynienia czerwonymi i zielonymi partiami politycznymi, złotoustymi dziennikarzami, z ludźmi myślącymi o niebieskich migdałach lub niosącymi tęczowe sztandary. Trudno powiedzieć kto z nich ma rację, kto jest dobry, a kto zły. Chociaż tak bardzo czasem jesteśmy przekonani o słuszności swoich poglądów, to chyba jednak nie warto rozpalać pomarańczowego ognia potępienia i sięgać po czarną lub białą broń, gdy ktoś ma inne poglądy.

Epitafium dla Jacka K.

2011-04-10T23:21:00.001+02:00

Kolejny rok z rzędu w kwietniu mam ochotę słuchać i śpiewać piosenki Jacka Kaczmarskiego. Dziwny zbieg okoliczności… a może wcale nie? Znajomy z Facebooka właśnie uświadomił mi, że 10 kwietnia jest rocznicą śmierci tego wspaniałego artysty.

I wszystko nabrało sensu. Pamiętam ten dzień w 2004 roku i chociaż zapomniałam dokładną datę, to nie zapomniałam o Jacku i emocjach jakie przekazywał w swoich piosenkach. Powspominajmy razem.

Klara i alchemia

2011-03-31T23:23:00.007+02:00

Blada twarz, podkrążone oczy, spocone plecy i rozgrzane czoło – jak nic działa tu jakaś siła nieczysta. Cóż tu zrobić? Przydałby się medyk, albo kapłan, ale szpital i świątynia Sigmara są zbyt daleko. Chory nie wytrzyma podróży, bo ledwo widzi na oczy i ma problemy z równowagą. W ostateczności mógłby pomóc czarodziej albo druid, ale szukanie ich zajęło by zbyt długo. Zostawić go samego i wezwać pomoc? To byłoby zbyt ryzykowne.

Klara postanowiła najpierw szybko powstrzymać rozwój choroby, a potem poszukać, kogoś kto wyleczy przystojnego królewicza. Zakasała rękawy, podsyciła ogień i postawiła na kuchni garniec z wodą. Żyjąc w lesie z dala od cywilizacji, jej rodzina nieraz musiała sobie radzić sama z różnymi urokami i przypadłościami. Pomagały im w tym dobre rady wuja alchemika i babki, która podobno była czarownicą. Klara postanowiła uwarzyć magiczny eliksir.

Z glinianych garnuszków zaczęła wyciągać aromatyczne liście i nasiona, rozcierać je w dłoniach i wrzucać do garnka. Potem obrała i posiekała swoim myśliwskim nożem 3 cebule i czosnek, ponieważ demony są na te warzywa szczególnie wrażliwe. Żeby jednak cebula nabrała magicznej mocy trzeba było ją najpierw spiec na ogniu, zanim trafiła do wywaru. Kolejnym ważnym składnikiem była pikantna papryka, która odpędza uroki. Potem dorzuciła jeszcze garść cynamonu i soli. Na koniec spluła przez lewe ramię (oczywiście w kierunku przeciwnym niż garnek z wywarem) i wykrzyknęła magiczne zaklęcie „Na pohybel grypie!”.

Po chwili dodała jeszcze „Będziesz mnie kochał bezgranicznie i na zawsze!”, bo przecież szkoda, żeby jej poświęcenie poszło na marne ;) A potem nalała gorącego wywaru do miski i zaniosła osłabionemu królewiczowi.

Życie na walizkach

2011-03-28T01:25:00.004+02:00

Stwierdzenie „życie na walizkach” niesie ze sobą negatywne skojarzenia z życiem w biegu, zmęczeniem ciągłymi zmianami miejsca zamieszkania, frustracją. Tymczasem dla nas ma ono zupełnie inne znaczenie.

Uwielbiamy ten stan kiedy walizki wyjeżdżają z szafy. Stojąc w przedpokoju przypominają nam, że już niedługo zostawimy nasze mieszkanko i zamienimy je na hotele, motele i namioty. Do wyjazdu zostało jeszcze kilka tygodni, ale już zniecierpliwieni odliczamy dni i zerkamy na walizki.

Oczywiście nic dziwnego w tym, że cieszymy się na upragnione wakacje, ale co to ma wspólnego z życiem na walizkach? Chodzi o to, że to jest jak nałóg – czujemy się źle gdy nie mamy w planach kolejnego wyjazdu, a jedna podróż w roku to już stanowczo za mało. Tęsknimy za walizkami i najchętniej w ogóle nie chowalibyśmy ich do szafy.

Nie wszyscy są zadowoleni, gdy potykają się o nasze bagaże, ale wtedy proponujemy im się przyłączyć zamiast narzekać.

Zaproszenie na bal

2011-03-17T22:19:00.001+01:00

Z jak Zajęta, Zabiegana, Zamyślona

2011-03-16T23:12:00.001+01:00

Klara była ostatnio 3 raZy Z, cZyli Zajęta, Zabiegana, Zamyślona. Nie miała jak chwycić Za pióro, gdyż ręce miała Zajęte prZeZ miotłę, nóż, kielich lub książki. A gdy wresZcie Znajdowała wolną chwilę, nie potrafiła się Zdecydować o cZym pisać. Wokół dZiało się wiele, ale cZy było to na tyle interesujące, żeby o tym pisać? A jeśli nawet, to jak tu oddać słowami smak pysZnego grillowanego łososia, lodów waniliowych albo uśmiechu ukochanej osoby?

Nie chcąc ZanudZać opowieściami o codZiennych wydarZeniach, Klara postanowiła posZukać inspiracji w literaturZe i ZbiorZe swoich starych tekstów, co po raZ kolejny ją powstrZymało prZed pisaniem. Zamyśliła się i… Zmartwiła, ponieważ dosZła do wniosku, że jest Zbyt prosta – brakuje jej płynnego i kwiecistego stylu. To dlatego inne blogerki pisZą 3 raZy dłużsZe recenZje tych samych filmów. Klara stwierdZiła, że jest Zbyt konkretna i dosłowna – nicZym inżynier, którym nigdy nie będZie.

Ale jak prZystało na dZielną wojownicZkę nie poddała się. Postanowiła nad sobą popracować, żeby roZwinąć umiejętności. Ma już na oku kilku potencjalnych naucZycieli, którym Zaoferuje w Zamian lekcje optymiZmu, współpracy, wędkarstwa słodkowodnego lub gry w siatkówkę. Zatem do nauki!

Adele

2011-02-27T23:31:00.001+01:00

Klara poznała księżniczkę Adelę, w czasach kiedy często chwytała za miecz lub łuk, by wałczyć z bestiami chaosu. Adela lubiła kryć twarz pod kapturem i wydawała się być nieśmiałą i delikatną niewiastą, ale w rzeczywistości była bardzo charyzmatyczną przywódczynią. Potrafiła sprawnie dowodzić wielką armią, a dzięki rozwiniętym zdolnościom dyplomacji, zdołała przeciągnąć na swoją stronę najbardziej oporne oddziały.

Jakiś czas temu Klara znowu usłyszała o Adeli. Tym razem w postaci charyzmatycznej, młodej brytyjskiej piosenkarki o niesamowitym głosie. Adele jest urzekająco (hmmm… jakby to powiedzieć…) normalna? Prostolinijna? Ciepła? A jednocześnie czaruje głosem. Potrafi nim ukołysać, a zaraz potem wychłostać.

Uwagę Klary przykuł teledysk do piosenki „Rolling In The Deep”, który przypomina zwiedzanie muzeum sztuki współczesnej. Adele przez całą piosenkę siedzi na krześle, ale teledysk jest niesamowicie interesujący, a piosenka niesie ze sobą niesamowitą energię. Aż chce się znowu chwycić za rękojeść miecza i wyruszyć na podbój świata.

Tymczasem Adele podbija serca fanów na całym świecie. Klara natomiast zamierza przysłuchiwać się jej częściej i trzymać kciuki za rozwój kariery.

Czarny łabędź

2011-02-14T22:00:00.004+01:00

„Naprawdę chcecie na to iść? To taki dołujący film…” – te słowa usłyszeliśmy od znajomego, gdy powiedzieliśmy, że wybieramy do kina na „Czarnego łabędzia”. Chwilę potem zapanowała konsternacja, a powietrze zrobiło się ciężkie od iskier przeskakujących po neuronach. Jednak, pozytywne opinie krytyków przeważyły szalę i postanowiliśmy zaryzykować.

No i? Żadne z nas nie wyszło z kina zdołowane. Ten film mogę zdecydowanie określić jako interesujący, trzymający w napięciu, przejmujący, a nawet przerażający, ale nie dołujący. Reżyser w bardzo ciekawy sposób ukazał kulisy pracy profesjonalnych tancerzy baletowych. Historia, owszem nie kończy się klasycznym happy endem, jednakże zakończenie jest dramatyczne, ale nie smutne. W gruncie rzeczy bohaterka odnosi zwycięstwo nad... samą sobą.

Jeśli już miałabym się do czegoś doczepić to do ilości efektów specjalnych, których na mój gust było ciut za dużo. Wolałabym momentami niedopowiedzenia potęgujące napięcie, niż dosłowne obrazy postępującej mutacji. Ale to moje subiektywne odczucie, którego nie podzielali moi współtowarzysze.

Mam nadzieję, że nie zdradziłam zbyt wielu szczegółów, tym którzy jeszcze nie widzieli „Czarnego łabędzia”. To naprawdę dobry film, interesujący zarówno dla kobiet, jak i mężczyzn. Wszystkim gorąco polecam!

DAGADANA – Tango

2011-01-30T11:34:00.003+01:00

Szukając na YouTubie piosenek o tańcu, natknęłam się na to zakręcone tango.

A teraz kiedy śpisz idę w tan…

Piosenka w pierwszej chwili, nie zachwyciła, bo przyćmił ją teledysk. Niby nic - seria animowanych obrazków, ale z uwagą śledziłam rozwój historii. Spodobało mi się to, że autor uczynił atrybutami kobiety książkę, smoka i żółte tulipany. A mężczyzna nie był tylko odważnym rycerzem w lśniącej zbroi.

DAGADANA – „Tango” utwór z płyty „Maleńka”, (Offside Records 2010)
Reżyserem teledysku jest Anatoliy Lavrenishin z Kijowa.
autor tekstu: GREGOROWICZ DAGMARA
kompozytor: GREGOROWICZ DAGMARA, VYNNYTSKA DANA, POSPIESZALSKI MIKOŁAJ

A teraz kiedy śpisz idę w tango…

A teraz ta piosenka mnie prześladuje, szczególnie kiedy nadchodzi wieczór.
Lubię tańczyć tango, szkoda tylko, że robię to coraz rzadziej…

A teraz kiedy śpisz idę w tango…
A teraz to tango DAGADANY dedykuję pewnemu śpiochowi.

Młyńskie koło

2011-01-23T15:14:00.001+01:00

Odkąd zdecydowali się być razem, są przypięci na dwóch przeciwległych brzegach młyńskiego koła. Rytm ich wzlotów i upadków wyznacza woda obracająca koło oraz synchronizacja ich ruchów. Gdy jedno jest na górze, drugie pochłaniają odmęty.

Ten kto akurat uniósł się na wierzchołek może przyspieszyć obrót koła, wyciągając partnera z wody. Wtedy oboje są szczęśliwi. Synchronizacja ruchów, wzajemna troska i poczucie odpowiedzialności za drugą osobę powoduje, że powstaje sprawnie działający układ. Synergia elementów wzmacnia jego wydajność i trwałość.

Ale czasem ktoś, zbyt zaaferowany swoim szczęściem i oślepiony promieniami słońca, robi wszystko żeby utrzymać się na górze i zapomina o tym, który właśnie się topi. Jednak koło kręci się dalej, a jego upadek jest potem dotkliwszy i bardziej bolesny.

Brak komunikacji i synchronizacji utrudnia wspólne życie. Młyńskie koło cały czas się kręci i nie damy rady go zatrzymać. Warto więc mieć przy sobie kogoś, z kim łatwiej będzie nam znosić wzloty i upadki. Sama obecność drugiej osoby nie wystarczy.

Klara czyta Klarę

2011-01-11T23:28:00.003+01:00

Dziwnym zbiegiem okoliczności Gwiazdka podarowała Klarze w ostatnie święta debiut literacki aktorki Izy Kuny zatytułowany „Klara”.

Przyznam, że podchodziłam do tej książki dość sceptycznie – szczególnie po przeczytaniu kilku niepochlebnych recenzji, ale ciekawość zwyciężyła i... okazało się, że wcale nie było tak źle jak piszą.

Początkowo sądziłam, że będzie to po prostu babskie czytadło, bez zabiegów stylistycznych i głębszego sensu. Jakież było moje zaskoczenie gdy znalazłam tam eksperymenty z formą oraz nawiązania literackie np. do Bułhakowa, Wyspiańskiego i Rowling.

Czyta się to dobrze i szybko, ale Klara jest utworem, z którym trzeba współpracować. Autorka zdaje się jak ognia unikać opisów (pewnie to pozostałość po zmuszaniu w młodości do czytania „Nad Niemnem”), więc świat, opisy sytuacji i emocji bohaterów musimy stworzyć za pomocą własnej wyobraźni. Dopiero wtedy tekst nabiera sensu, w przeciwnym razie dostaniemy tylko garść szalonych dialogów, bogato ozdobionych przekleństwami.

Czy coś łączy blogową Klarę z Klarą Izy Kuny? Na pierwszy rzut oka są to skrajnie różne postacie, bo przecież mojej Klarze staropanieństwo już nie grozi i nie przyjaźni się z żadnym gejem (przynajmniej nic o tym nie wie). Udało mi się jednak dostrzec pewne wątki łączące obie postacie, a mianowicie rycerskość, którą onieśmiela mężczyznę, zamiłowanie do Bułhakowa, podróż do Berlina i człowiek o imieniu Malte.

Polecam czy odradzam? Nie potrafię wybrać żadnej ze skrajności. Książka nie zachwyciła mnie aż tak, żeby wciągać ją na listę ulubionych, ale na pewno nie żałuję poświęconego na nią czasu.

Natomiast zdecydowanie polecam dyskusję na temat książki w wykonaniu Marii Czubaszek i Artura Andrusa.

Randka 2

2011-01-04T23:10:00.001+01:00

Czy druga randka może być lepsza od pierwszej? Może…

Było wszystko co trzeba - ciekawa dyskusja, dużo śmiechu, słodycze, nastrojowa muzyka i taniec. Był nawet dotyk i pocałunek…

W ten sposób Klarę uwiódł Teatr.

Ledwie wróciła, a już ma ochotę na więcej…

Czy będzie to stały związek czy tylko przelotny romans? Jeszcze nie wiem. Pożyjemy, zobaczymy.

Sylwester

2010-12-31T17:22:00.002+01:00

Każdy świętuje jak może. Sylwester jest na tyle liberalnym świętem, że każdy może go świętować po swojemu. Nie ograniczają nas żadne tradycje i normy kulturowe – chcesz to tańcz, jedz i pij, a jak nie to śpij. Dla niektórych każda okazja jest dobra do zabawy, ale są też tacy, którzy dzisiejszego wieczoru nie świętują - bo czy warto się cieszyć z tego, że jesteśmy coraz starsi? A czemu by nie. Dzieci cieszą się z tego, że przybywa im lat i coraz więcej im wolno.

Gdy Klara była jeszcze małą Klarcią z niecierpliwością czekała na nadejście nowego roku, żeby móc powiedzieć, że ma już nie 6 a 7, nie 7 a 8, nie 8 a … itd. lat. Wieczór sylwestrowy spędzali z rodzicami w domu. Mama przygotowywała zwykle na kolację bigos, a potem kroiła ciasto – biszkopt z kremem i makowca ze świąt, żeby mieli co podjadać. Do picia był napój pomarańczowy domowej roboty i ruski szampan dla rodziców.

Zawsze na kilka dni przed Sylwestrem Klarcia brała pieniądze, zbierane przez ostatnie tygodnie na ten cel i szła na zakupy. Nie było tego zwykle zbyt wiele, ale w sam raz na Sylwestrową ucztę dla małej dziewczynki. Na miejskim targu kupowała kilka mandarynek, kiwi, banan, a czasem również winogrona i garść cukierków. Potem dumna jak paw przynosiła do domu swoje zakupy i chowała w swoim pokoju, żeby ktoś inny z rodziny nie zabrał jej skarbów.

Impreza Sylwestrowa zaczynała się zwykle około godziny 20.00, kiedy wraz z rodzicami zasiadali przed telewizorem. Wtedy Klarcia brała od mamy elegancką szklaną salaterkę i wykładała na niej swoje smakołyki. A potem następowało bardzo powolne delektowanie się rarytasami, tak aby wystarczyły do północy.

Wieczór mijał na rodzinnym oglądaniu komedii. Gdy zegar wybijał 12.00 Klarcia sterczała już w oknie i wypatrywała kolorowych fajerwerków. Po 20 minutach było po wszystkim, więc przebierała się w pidżamę i szła spać, zadowolona, że jest już o rok starsza.

Walizka

2010-12-19T13:51:00.005+01:00

Walizka - pudło z rączką, służące do przenoszenia różnych przedmiotów. Najczęściej jest używana podczas podróży i zawiera wtedy rzeczy niezbędne nam do funkcjonowania z dala od domu np. ubrania i kosmetyki. Stanowi swego rodzaju dodatkowy pojemnik na naszą osobowość, ponieważ dzięki rzeczom, które się w niej znajdują, możemy pozostać sobą nawet w skrajnie odmiennym środowisku kulturowym. Pozwala nam upodobnić się do ślimaków, zabierających wszędzie swój dom.

Współczesne walizki są wynikiem ewolucji, używanych już w czasach starożytnych, drewnianych skrzyń na ubrania oraz późniejszych kufrów podróżnych. Mogą być skórzane, materiałowe, plastikowe, jednolite lub kolorowe, małe lub duże... Słowem dla każdego, odpowiednie na wszystkie podróże. Ale ja jakoś do tej pory nie
czułam się gotowa na podróż z walizką...

Jak dotąd wszędzie jeździłam z plecakiem, swoją pierwszą walizkę kupiłam dwa miesiące temu. Z plecakiem na plecach czułam się gotowa do zdobywania nowych doświadczeń i przyjmowania lekcji od szkoły życia. Walizka stanowiła dla mnie symbol dojrzałości, a nie czułam się gotowa do roli kobiety ciągnącej za sobą bagaż doświadczeń. Nie jestem chyba jeszcze ani wystarczająco poważna, ani aż tak niepoważna, żeby jak panienki w szpilkach, ciągnące za sobą ogromne walizy, utrudniać życie innym podróżnym.

Warto czasem pamiętać o odpowiedzialności, jaka ciąży na właścicielu bagażu. Nasze walizki nie przestawią się same, nie potrafią strzepać błota i śniegu z kółek, ani przyczepić się do półki tak, aby nie spaść z niej przy gwałtownym hamowaniu. Szkoda, że w naszym świecie nie ma inteligentnych Bagaży na nóżkach, które podążają za swoim właścicielem jak wierne psy. Takie Bagaże są tylko w Świecie Dysku, stworzonym przez Terry'ego Pratchetta. Tam Bagaż jest indywidualnym bytem, bohaterem, który nie raz ratuje z opresji swego właściciela - nierozgarniętego Rincewinda.

O tym, jak ważną rolę w naszym życiu odgrywają bagaże świadczy nie tylko literatura, ale również teatr i muzyka. Amatorska grupa teatralna Impresja wyznaczyła walizkom główną rolę w spektaklu pt. Podróż ku sobie, a grupa Pod Budą w piosence Ballada o walizce.

Randka

2010-12-12T22:50:00.002+01:00

Czuję radość, podniecenie, niepewność i motyle w brzuchu niczym przed pierwszą randką.

Cieszę się na spotkanie, ale z drugiej strony obawiam się jak to będzie – czy mi się spodoba, czy ja się spodobam, dawno tego nie robiłam... Pewnych rzeczy się nie zapomina, ale brak treningu robi swoje.

A czy znajdę czas dla kochanka? I co na to mąż… Czy nie będzie zazdrosny, że mam dla niego mniej czasu? Czy każe mi wybierać między nimi, czy zaakceptuje nową sytuację?

Ale póki co chcę spróbować, zaryzykować. A może to jest właśnie to czego potrzebuję? Może dzięki temu spełnię swoje marzenia. Może uda mi się zaskoczyć tych, którzy nie wierzyli, że dam sobie radę.

Klara lubi wyzwania, ale czy potrafi odrzucić miecz i zasiąść do lutni?

Winter trivia

2010-11-29T23:45:00.005+01:00

Zima, zima, zima,
Pada, pada śnieg.
Jadę, jadę?... No niestety wcale nie jadę w świat sankami, ani nawet tramwajem czy samochodem. Marznę na kość stercząc na przystanku, albo biegnę piechotą przez zasypane chodniki. No cóż, ale przecież nadeszła zima i matka natura po raz kolejny pokazała kto tu rządzi, całkowicie dezorganizując nasz poukładany świat.

Isn’t it beautiful? I think that the weather today is fabulous! – powiedziała Flawia z promiennym uśmiechem, tymczasem my zmarznięte wymieniałyśmy zdziwione spojrzenia. Pewnie przyznałybyśmy jej rację, gdybyśmy tak jak ona spędziły dzień w ciepłym domu, zamiast w pracy. A potem, żeby rozgrzać atmosferę czytałyśmy artykuł o Birmie.

Ale ludzie stłoczeni w autobusie jakoś nie byli skłonni do zachwytu zimowym krajobrazem. Narzekali, że jest źle i co roku tak samo jest problem z odśnieżaniem.

A ja jednak lubię zimę, nawet tak charakterną.
I skoro już o pieknej, ale ostrej zimie mowa, to nie obejdzie się bez Tori Amos i utworu „Winter”.

Rozmowa

2010-11-21T23:34:00.007+01:00

Po romantycznym wieczorze i upojnej nocy, nastaje poranek. Facet ubiera się i idzie do pracy. Kobieta cieszy się, że będzie miała co opowiadać koleżankom
i zastanawia się co będzie dalej.

Kiedy on wkłada pierścionek zaręczynowy na jej palec, cieszy się, że rodzina i znajomi przestaną mu robić głupie uwagi i ma nadzieję, że było warto wydać tyle kasy na błyskotkę. A ona myśli, że koleżanki pękną z zazdrości na widok pierścionka
i zastanawia się co będzie dalej.

Podejmują decyzję o ślubie. Mężczyzna jest zadowolony, że znalazł kandydatkę na matkę swoich dzieci. Tymczasem kobieta cieszy się na wybór sukni ślubnej
i zastanawia się co będzie dalej.

Po ślubie nadchodzi wspólna codzienność. On zachowuje się jakby nic się nie zmieniło, a ona nadal martwi się co będzie dalej. Próbuje z nim porozmawiać, ale on nie rozumie o co jej chodzi i tylko przewraca oczami i robi głupie miny. Mężczyzna myśli, że trzeba rozmawiać tylko kiedy coś jest nie tak. Kobieta znów próbuje porozmawiać o wspólnych planach na przyszłość i po raz kolejny zostaje spławiona, bo on uważa, że nie ma o czym gadać.

Mężczyzna mówi, że chce mieć dziecko. Kobieta jest zaskoczona, nie czuje się gotowa, chciała się rozwijać, robić karierę zawodową, a poza tym ciężko jest im znaleźć czas dla siebie, a co dopiero dla dziecka. Zastanawia się więc co będzie dalej, chciałaby to z nim przegadać, ustalić wspólne życiowe cele i priorytety, żeby nie czekać ciągle na jego krok, ale gdy próbuje zacząć rozmowę słyszy „Znowu?”

A przecież rozmowa nic nie kosztuje i nie boli. Boli natomiast cisza, niezrozumienie
i niepewność o jutro.

Preludium do listopada

2010-10-31T12:10:00.001+01:00

W ramach refleksji nad przemijaniem i końcem jesieni, od kilku dni niczym Ally McBeal mam piosenkę przewodnią: Stare Dobre Małżeństwo "Ballada na urodziny".

jakby nigdy nic kolejna jesień mija
jakby nigdy nic życie ucieka
jakby nigdy nic robię dobrą minę do złej gry
i z nadzieją na jutro czekam

autor: Józef Baran
kompozytor: Krzysztof Myszkowski

Bo nadchodzący listopad oznacza koniec jesieni, wizytę na cmentarzu i... urodziny. Całkiem na przkór obiegowej opinii jest to dla mnie bardzo imprezowy miesiąc. Zaczęło się tak od czasów studiów i trwa nadal, a ja chyba nie mam nic przeciwko temu :)

Pozdrowienia dla wszystkich listopadowych imprezowiczów!

Dostał Bórak komurę

2010-10-19T18:35:00.005+02:00

Dostał Bórak komurę
wsiadł do autobusa
zgłośnił głośnik na fulla
i hip hopu słucha

Świat jest zły…
wiązanka na ch***, k*** i p***

Śpiewa Bórak pod nosem
i do siebie się cieszy
a tymczasem innym ludziom
od wyzwisk więdną uszy

Tak bardzo chciałbym p*** się z Tobom...
kiwa Bórak głową

Skończył się kawałek,
lecz on nie ma dosyć
no i jeszcze jeden
utwór musi włączyć

Policjanci to p*** psy…
A w potrzebie nie pomoże nikt…

I aż dziwi trochę,
że wśród mych rodaków
tyle tolerancji
dla takich Bóraków!

Autor: zirytowana pasażerka 191

O podróżowaniu i Egipcie

2010-10-11T10:44:00.007+02:00

Dlaczego niektórzy ludzie wręcz nie mogą się doczekać, żeby zostawić swój wygodny i zorganizowany świat, spakować walizkę i wyruszyć gdzieś w nieznane? Co nas skłania do podróży?

Ciekawość lub nuda, to dwa motory napędzające chęć do podróżowania. Jeśli jesteśmy ciekawi świata pragniemy poznawać inne kraje i kultury, najlepiej w ich pierwotnym kształcie. Interesuje nas historia kraju, do którego się wybieramy, przyroda, zabytki kultury oraz ludzie i obyczaje. Ciekawość zmusza do sprawdzenia na własnej skórze tego, co piszą przewodniki.

Znudzenie codziennością również skłania nas do podróży, ale w tym wypadku dużo ważniejszy jest sam fakt oderwania od rutynowych zajęć i miejsca zamieszkania, niż cel podróży. W tym wypadku szukamy miejsc, gdzie jest lepiej niż "u nas" - np. jedziemy tam gdzie jest ciepło i świeci słońce, gdy w rodzinnym kraju leje deszcz.

W ten sposób można wyznaczyć różnicę pomiędzy podróżnikiem a turystą - pierwszego popycha ciekawość, a drugiego nuda. Podróżnik poznający różne zakątki świata jest niczym cień - nie próbuje nikogo i niczego zmieniać, przyjmuje to co jest np. je i pije to, co tubylcy. Tymczasem turysta nie bardzo potrafi się pozbyć swoich nawyków i dostosować do zastanej sytuacji np. domaga się w Egipcie jajek na bekonie i alkoholu, którego ludność miejscowa nie pije.

Napływ turystów zmieniła wiele miejsc na świecie. We wspomnianym już Egipcie na pustyni wybudowano hotele i kolorowe centra handlu i rozrywki, które niewiele mają wspólnego z tradycją arabską - pamiątki sprzedawane w sklepach w większości pochodzą z Chin. Wszytko jest robione tak, żeby turyści byli zadowoleni. Menu hotelowe obejmuje spaghetti, hamburgery i torty z kremem, zamiast tradycyjnej baklawy. A sprzedawcy mówią zwykle w kilku językach - głównie po rosyjsku. No i są tacy, którzy są bardzo zadowoleni i którym nie przeszkadza, że to co widzą nie ma nic wspólnego z rzeczywistym życiem w Egipcie, albo nie zdają sobie z tego sprawy. Jednak jeżeli ktoś ma w sobie żyłkę podróżnika i tu znajdzie elementy prawdziwej arabskiej kultury np. kofta, humus czy basbousa.

Wiem, że kuchnia to nie wszystko, ale dla mnie ma wyjątkowe znaczenie. Podczas naszych podróży poznaje nowe miejsca właśnie przez pryzmat smaków i zapachów. Dla mnie Egipt ma smak ciecierzycy, wołowiny, melonów i orzechów z miodem, a pachnie tytoniem z fajek wodnych. Nie mogę zapomnieć również o słono-gorzkim posmaku wody morskiej, który zawsze jest łagodzony przez piękny widok rafy koralowej. Maa salama!

Wysokie obcasy

2010-09-26T14:28:00.007+02:00

Dzisiaj będzie temat na poziomie - high heels czyli wysokie obcasy.

Wysokie obcasy albo szpilki jako rodzaj damskiego obuwia są symbolem elegancji i kobiecości. Kultura masowa utrwala stereotyp kobiecego piękna, którego nieodzownym elementem są właśnie buty na wysokim obcasie wraz z krótką spódnicą. Ale czy długie chude nogi współczesnych modelek, brak biustu i kościste ramiona są rzeczywiście ideałem pięknej zdrowej sylwetki, która pobudza zmysły płci przeciwnej?

Wysokie obcasy są po prostu sposobem na oszukanie natury i zmianę proporcji ciała. Sylwetka wydaje się w nich smuklejsza, nogi są dłuższe i zgrabniejsze, ale... to wszystko tylko gra pozorów, sposób na zwabienie samca. Wciśnięte w stereotyp piękna, kobiety często podporządkowują się mu bez opamiętania - zakładają szpilki na wycieczki w góry lub człapią pokracznie po mieście w 20 cm obcasach.

Trochę to dziwne, że dałyśmy sobie wmówić, że buty na obcasie, stanik unoszący biust i makijaż, uczynią nas pięknymi. Mężczyźni jakoś nie dali się porwać temu szaleństwu upiększania wyglądu ciała - jedynym ich sposobem na poprawienie natury jest codzienne golenie. Bardzo ciekawie na temat wysokich obcasów pisze na swoim blogu prof. Joanna Senyszyn w poście Letnia akcja "rzucamy wysokie obcasy".

Wysokie obcasy zagościły również w publicystyce, jako tytuł czasopisma (tygodniowy dodatek do Gazety wyborczej). Dla tygodnika, o sprawach ważnych dla kobiet, piszą kobiety. Obawiam się jednak, że niewiele z nich chodzi w wysokich obcasach.

No ale, jeśli ktoś naprawdę lubi chodzić w szpilkach to czemu nie, tylko błagam dumnie, z podniesioną głową i nie w góry!

Konie Apokalipsy

2010-09-13T21:59:00.004+02:00

Niesamowity artysta w niesamowitym utworze - Jacek Wójcicki "Konie Apokalipsy".

A temat? Niesamowicie bliski, ale jednocześnie pozostający wyłącznie w swerze marzeń - ostatnio mam do czynienia wyłącznie z koniami mechanicznymi.

Strach

2010-09-05T18:59:00.003+02:00

- Porozmawiajmy o strachu. Czego się boisz?

- Klara nie boi się niczego!

- Zdejmij na chwilę maskę i przypomnij sobie sytuacje, w których się bałaś. Nie próbuj udawać, że nigdy nie zaznałaś tego uczucia.

- No dobrze, znam uczucie strachu. Najbardziej bałam się chyba gdy spędziliśmy noc na granicy egipsko-izraelskiej. Obce kraje, wokół tłum zdenerwowanych, obcych ludzi przepychających się z innymi i złowrogie spojrzenia strażników z karabinami. Nie mogliśmy zawrócić ani iść dalej. Albo wtedy w Berlinie, gdy w pociągu, którym mieliśmy wracać do domu, nie było naszego wogonu.

- Jedni boją się myszy inni śmierci, a ty czego boisz się najbardziej?

- Bezradności i samotności. Boję się sytuacji, w których jestem bezradna – gdy nic nie zależy ode mnie. Lubię czasem pobyć sama ze sobą, ale tylko wtedy, gdy wiem, że jest ktoś obok, że mam rodzinę i przyjaciół, którzy chętnie spędzają ze mną czas. Czasem nawet za bardzo angażuję się w sprawy innych, ale to dlatego, że chcę pielęgnować relacje, bo boję się samotności.

- Boisz się śmierci?

- Śmierci bliskich tak, nie chcę myśleć o tym, że kiedyś ich zabraknie. Swojej się nie boję, przecież to nieuniknione, więc pogodziłam się z tym.

Wyprawa do ojczyzny Haggisa

2010-08-29T15:02:00.022+02:00

"Słuchajcie gdy stres oraz seks
Miłości wieści koniec bliski
Ballady co tak szkocka jest
Jak eksportowa polska whisky
W czym cała rzecz
Opowiem lecz
Zacznę sięgając hen wstecz
Przez wzgląd na stan
I skromność dam
Nie wszystko co wiem
Powiem wam"

Posługując się fragmentem wiersza Jonasz Kofty "Ballada szkocko-mazowiecka" zapraszam was na opowieść o podróży grupy turystów z Mazowsza do górzystej krainy pełnej owiec, facetów w spódnicach i destylarni whisky.

Naszym pierwszym przystankiem był Edynburg - miasto, które zachwyciło nas harmonią połączenia architektury dawnej ze wpółczesną. W szarej zabytkowej kamienicy powitała nas uprzejma Włoszka i zaprowadziła do ogromnego i gustownie urządzonego pokoju. Mile zaskoczeni warunkami, urządziliśmy sobie ucztę z zupek chińskich i spamu. Chcieliśmy uczcić przybycie do Szkocji szklaneczką napoju wyskokowego, ale po godzinie 22 nie wolno tam sprzedawać alkoholu.

Kolejny dzień przywitaliśmy w pubie The Conan Doyle klasycznym szkockim śniadaniem i szklaneczką whisky. Nazwa pubu nie jest przypadkowa, ponieważ znajduje się on niedaleko miejsca urodzenia pisarza Artura Conan Doyle'a. Jedzenie było bardzo smaczne, więc wróciliśmy tam również wieczonerm na haggisa, steki i ale.

Po pożywnym śniadaniu ruszyliśmy w kierunku zakomkowego wzgórza. Zamek w Edynburgu to potężna forteca wzniesiona na wzgórzu wulkanicznym. Im wyżej się wspinamy, tym bardziej cofamy się w czasie - od nowoczesnego działa, przez proporzec Napoleona, po średniowieczne miecze w zbrojowni. Najstarszą zachowaną budowlą zamkową jest kaplica Św. Małgorzaty z XII wieku. Szkoci nie byliby sobą, gdyby wykorzystywali tą budowlę jedynie w celach turystycznych. W kaplicy odbywają się również msze święte i śluby, a organizacja ceremonii w tym miejscu to "very cost-effective solution" jako doskonała wymówka na organizację małej imprezy, ponieważ mieści się tam zaledwie 25 osób.

Na zamku nie zabrakło również rycerzy, klejnotów koronnych i mrocznych lochów, w których mieściły się więzienia. Komnaty te były słabo oświetlone, na stołach leżały resztki nadgryzionego chleba i karty do gry lub kości, a z hamaków i prycz dobiegało hrapanie więźniów.

Schodząc z zamku przeszliśmy całą Royal Mile i wspięliśmy się na wzgórza w Holyrood Park, by stamtąd podziwiać panoramę miasta i zatoki Forth. Ta wycieczka stanowiła mały przedsmak wyprawy w szkockie Highlands, która planowaliśmy na kolejny dzień.

Pomimo deszczowej pogody zdecydowaliśmy się wybrać do Aviemore, skąd wyruszyliśmy na podbój gór Caingorms. Chmury przykrywały szczyty, dlatego na dole nie mogliśmy przewidzieć, że wspinaczka okaże się taka trudna. To był maj, ale zbocza gór były pokryte śniegiem i wiał zimny wiatr.

Zmarźnięci, przemoknięci i zmęczeni z ogromą przyjemnością wypiliśmy gorącą czekoladę w schronisku, a potem podziwialiśmy piękno górskiej panoramy. Z góry zwiózł nas fenicular dumnie zwany "Cairngorm Mountain Railway - the highest railway in the United Kingdom".

W ciągu dwóch dni spędzonych w Szkocji udało nam się zrobić krótki rekonesans, w wyniku którego stwierdziliśmy, że chcemy tam wrócić na dłużej.

Szanty

2010-08-21T18:41:00.006+02:00

“Nasz "Diament" prawie gotów już
W cieśninach nie ma kry
Na kei piękne panny stoją
W oczach błyszczą łzy. “

Trudno odpłynąć w ramionach Morfeusza, gdy męski chór silnym głosem zaśpiewa “Pieśń wielorybników”. Ta melodia obudziła mnie w środku nocy i zniewoliła niczym pieśń Orfeusza. Żaden ze mnie wilk morski, ale zdarzyło mi się nieraz pobujać przy szantach. Czasem były to spokojne wody w gronie harcerskim, a innym razem sztorm, gdy w żyłach szalało morze alkoholu.

Kraków nie jest miastem portowym, ale mam stamtąd miłe wspomnienia z bujania w Starym Porcie. Drewniane ławy, przyciemnione światło i muzyka (często na żywo) tworzą przyjemny klimat. W knajpie panuje gwar rozmów, z których można wychwycić opowieści o morskich przygodach i planach na kolejne rejsy. Tuż przy barze zawsze był zarezerwowany stolik tylko dla kapitanów, a żeglarze niżsi rangą mogli zawsze liczyć na zniżkę na piwo.

“Kapitan w niebo wlepia wzrok
Ruszamy lada dzień
Płyniemy tam gdzie słońca blask
Nie mąci nocy cień.”

Jakbym chciała zatopić oczy w błękicie fal, ale niestety nie mam jak. W tym roku nie mam wakacji w wakacje (na odpoczynek muszę poczekać do października), na szczęście w planach mamy rejs i nurkowanie.
Póki co, musimy znosić upały w stolicy. Po tym bujaniu z sąsiadem mam ochotę zajrzeć do Czwartej Szklanki na Śniadeckich na kubeczek grogu, a tymczasem powyję “Hiszpańskie dziewczyny”.

Pesymizm

2010-08-14T16:32:00.005+02:00

- „Jeśli coś może się nie udać, nie uda się na pewno”,

- „Jestem beznadziejny/na”,

- „Nie dam rady”,

- „Nie warto próbować...” itp. itd...

Na dźwięk tych słów dostaję uczulenia. Nie rozumiem tego dlaczego i po co niektórzy nastawiają się tak negatywnie do życia. Zapytani o to twierdzą, że wolą się nastawić negatywnie po to, żeby później się nie rozczarować – ale przecież w rzeczywistości to się nie sprawdza.

Pesymista przeżywa porażkę jeszcze zanim ona nastąpi. Jeśli udało mu się zakończyć sprawę pozytywnie cieszy się przez chwilę, natomiast jeśli mu się nie powiodło przeżywa wszystko jeszcze bardziej. Jedynym pocieszeniem jest wtedy durna satysfakcja, że można innym powiedzieć „a nie mówiłem...”. A potem? A potem woli już więcej nie próbować, bo przecież raz się nie udało, więc już nigdy się nie uda...

Czy naprawdę trzeba się martwić brudnym basenem, popsutą klimatyzacją, niesmacznym jedzeniem i karaluchami przed wyjazdem na upragnione wakacje? Może lepiej zaufać, że 5 gwiazdkowy hotel zapewni dobre warunki wypoczynku. Pozytywne nastawienie do życia pozwala na zupełnie inny odbiór sytuacji oraz dostrzeganie szans i pozytywnych stron różnych zdarzeń - czasem coś musi się nie udać, żebyśmy mogli zwrócić uwagę na coś innego. Jeden mały błąd, niedociągnięcie, wcale nie musi popsuć ogólnego wrażenia – karaluchy lubią miejsca ciepłe i wilgotne i tego się nie zmieni.

Z drugiej strony ślepa wiara w to, że „jestem the best i musi się udać” też jest dziwna i czasem nawet przerażająca, gdy gorycz porażki pociąga do drastycznych kroków. Ale wśród optymistów jest zdecydowane mniej samobójców i nieudaczników, niż wśród pesymistów. Jak pisał Stefan Garczyński „Uśmiech i humor – to znak zwycięskiego górowania nad losem.” Dlatego apeluję gorąco do wszystkich o więcej uśmiechu, optymizmu i zdroworozsądkowego dystansu do pewnych spraw!

Mobilyar

2010-07-26T21:14:00.001+02:00

Prędzej czy później to musiało nastąpić. Nadszedł wreszcie czas, kiedy Klara miała samodzielnie prowadzić Mobilyara. Przerażał ją fakt, że będzie operowała dwiema tonami żelastwa, od którego będzie żądała bezwzględnego posłuszeństwa. Jednak nie zabrakło jej odwagi – skoro inni to potrafią, to czemu nie.

Za pierwszym razem, bardzo ostrożnie wsiadła do rozgrzanej kabiny sterującej. Zastosowała wszelkie procedury bezpieczeństwa, zanim ostatecznie podpięła się do maszyny i obudziła serce robota. Na początku wcale nie chciał jej słuchać – odmawiał posłuszeństwa przy bardziej skomplikowanych ruchach. Poruszali się niezdarnie, niczym słoń w składzie porcelany.

Z czasem, zaczęli się jednak tolerować i chyba nawet lubić. Ona starała się go nie przeciążać i nie ograniczać jego swobody, a on przenosił ją bezpiecznie w wybrane miejsca.

Nauczyła się operować modelem treningowym, ale co dalej? Zasady sterowania są teoretycznie takie same, ale w praktyce każdy Mobilyar jest inny i może być mniej lub bardziej chętny do współpracy. Ale o oswajaniu kolejnego robota, będzie można myśleć dopiero z licencją kierowcy…

Podróże z Kapuścińskim: Kair

2010-06-20T23:35:00.004+02:00

Od kilku tygodni podróżuję z Kapuścińskim. Tak jak on zabierał ze sobą w zagraniczne podróże „Dzieje” Herodota, tak ja wrzucam do plecaka „Podróże z Herodotem” Ryszarda Kapuścińskiego. I chociaż mogłabym przeczytać te 200 stron w jedno lub dwa popołudnia, to jednak tego nie robię. Dzielę sobie lekturę na krótkie fragmenty, czytane podczas podróży pociągami, autobusami czy samolotami. Czytanie o podróżach w podróży ułatwia mi odbiór książki i nie pozwala na pojawienie się uczucia tęsknoty i zazdrości gdy bohater opowiada o ciekawych zakątkach świata. Byłoby dużo trudniej gdybym siedziała w domu i zmagała się z codziennością.

Tym razem Kapuściński zabrał mnie ze sobą w podróż do Egiptu. Czytając opis Kairu z lat 60tych ubiegłego wieku, przypomniałam sobie moj podróż do tego miasta i odniosłam wrażenie, że niewiele się tam zmieniło. Zwiedzając Kair w 2009 roku, tak samo jak Kapuściński, zwróciłam uwagę na jego ogrom, na miliony ludzi żyjących w slumsach obok tych nielicznych z dzielnic willowych i wieżowców. Widziałam jak przed skrzyżowaniem zatrzymały się obok siebie: luksusowy Mercedes, odrapany, nastoletni samochód nieznanej marki i dziadek na osiołku. Różnice między klasami społecznymi są tam niesamowicie jaskrawe i widoczne na każdym kroku.

Osobną, specyficzną klasę stanowią turyści. Autochtoni wyczuwają ich z daleka – bacznie obserwują lub od razu przystępują do ataku, próbując Cię nakłonić do wydania pieniędzy. Jasna, nieopalona skóra jest w Egipcie symbolem bogactwa i naiwności. Nie można tam wtopić się w tłum, żeby zasmakować ich codziennego życia – zobaczysz tylko to, co zechcą Ci pokazać. Wydzielone są specjalne miejsca dla turystów np. restauracje, do których miejscowi nie maja wstępu.

Kapuściński opisuje jak to naiwnie zgodził się na wycieczkę do meczetu, i jak przewodnik odebrał mu portfel gdy stał na niezabezpieczonym balkoniku na szczycie minaretu. Nasza wycieczka na szczęście była pozbawiona tego typu atrakcji. Mimo to, nie odważyłabym się na samodzielne zwiedzanie Kairu. Z perspektywy turysty w mieście rządzi chaos. Tymczasem jego mieszkańcy stworzyli specyficzny ekosystem, opierający się na wzajemnych zależnościach, układach i niepisanych zasadach lub ich całkowitym braku – jak w przypadku ruchu drogowego.

A Nil? No tak, nie mogę nie wspomnieć o rzece, która od tysięcy lat żywi Egipt – i to byłoby na tyle, jeśli chodzi o podniosły ton w kwestii Nilu. W rzeczywistości rzeka jest ogromna, ale i niesamowicie zaniedbana i zaśmiecona. Negatywne wrażenie pogłębiły jeszcze stare i odrapane łódki, wypełnione czym? Trudno powiedzieć – chyba wszystkim, co udało się wyciągnąć z wody. A na tych łódkach pływały całe rodziny – czyżby to były ich domy? Bałam się tej myśli…

Dzień spędzony w Kairze wspominam jako niesamowitą i egzotyczną przygodę. Dzisiaj, jadąc przez deszczowe Mazowsze, mogłam ją wspominać dzięki Ryszardowi Kapuścińskiemu, za co chciałabym mu powiedzieć Shukran!

Beautiful Day

2010-06-11T22:29:00.005+02:00

I am not out of luck!

Arbuzowa mantra

2010-06-06T10:42:00.001+02:00

Gdy rozlałaś coś
i wszystkiego masz dość

Spójrz w skórkę arbuza
jest taka zielono-zielono-zielona…

Gdy pomyliłaś się
i wszystko jest źle

Spójrz w skórkę arbuza
jest taka zielono-zielono-zielona…

Gdy jesteś roztargniona i rozbita,
popatrz przez chwilę na w skórkę arbuza.

Klara w ciepły wiosenny dzień

2010-06-03T14:20:00.004+02:00

Mocne promienie porannego słońca obudziły Klarę. W pokoju zrobiło się nieznośnie jasno i gorąco, więc nie próbowała nawet spać dłużej. Chlust zimnej wody na twarz orzeźwił ją i dodał energii. Pomimo tego, że dzień był świąteczny, założyła wygodne męskie odzienie - postanowiła wybrać się na konną przejażdżkę, więc bardziej liczył się komfort niż elegancja. Zjadła kromkę chleba z miodem i wyszła na podwórze.

Powietrze było krystalicznie czyste po wczorajszych burzach, więc słońce świeciło tak silnie, że musiała mrużyć oczy. Nie zrażając się tym poszła do stajni. Tam czekała na Klarę zniecierpliwiona klacz Integra. Biedaczka bardzo chciała rozprostować kości, bo przez ulewne deszcze w ostatnich tygodniach nie miała możliwości pobiegać.

- Witaj piękna! – powiedziała Klara, głaszcząc Integrę po pysku. – Mam ochotę na długą przejażdżkę, a ty?
Klacz nie odpowiedziała, gdyż nie była obdarzona nadprzyrodzonymi zdolnościami, a Klara, nie czekając na odpowiedź, zajęła się przygotowaniem konia do podróży.

Gdy zwarte i gotowe stanęły w bramie na podwórze nie wiedziały dokąd ruszyć. To znaczy Klara nie była pewna gdzie chce dotrzeć, chciała po prostu poczuć wiatr we włosach. Integra zdecydowała za nią i ruszyła w kierunku kasztanowej alei.

Po chwili kłusowały wzdłuż łąk i pól, na których pięknie zieleniły się młode rośliny. W miarę jak zbliżały się do rzeki, na polach pojawiało się coraz więcej kałuż. W wyniku ulewnych deszczy, rzeka wezbrała, zalewając okoliczne pola. Klara zmartwiła się bardzo, widząc zalane krzaczki truskawek.

Przejeżdżając przez kolejne wsie widziała tłumy ludzi, którzy wylegli z domostw. Jedni zbierali się na placach i skwerach i oglądali występy wędrownych komediantów, inni rozgrzewali ciała, zmęczone wilgotnymi dniami i gaworzyli z sąsiadami. Na płotach suszyły się zamoknięte sprzęty. Niektórym nie było wcale do śmiechu, kiedy z tobołami na plecach musieli opuścić zalane chałupy nad rzeką i szukać schronienia u rodziny, mieszkającej poza zasięgiem wody.

Jeszcze inni wybrali się na świąteczne targowisko. Tłum zajmował nie tylko plac targowy, ale również cały trakt, więc Klara miała problemy z przejazdem. Na dodatek ludzie zamiast usuwać się z drogi, złorzeczyli, że nie powinna tędy jechać. Z trudem powstrzymała się przed stratowaniem jednej, wyjątkowo wrednej niewiasty.

Po takim ciepłym przyjęciu we wsi Klara z Integrą zboczyły z traktu w las. Tutaj również panował gwar, ale o wiele bardziej przyjemny, bo korony drzew aż trzęsły się od świergotu ptaków. Wolnym stępem snuły się po leśnych dróżkach. Soczysta zieleń liści uspokajała, a zapach kwitnących akacji upajał.

Klara postanowiła zakończyć przejażdżkę, dopiero kiedy słońce skryło się z chmurami i poczuła pulsujący w żołądku głód.

Zimny maj

2010-05-27T22:17:00.005+02:00

Maj w tym roku nas nie rozpieszcza...

Jest mokry, zimny i wietrzny. Brr…

Promienie słońca nie mają tyle siły, żeby nas rozgrzać… Każdy boi się chłodu samotności. Dlatego zbieramy się w grupki i odprawiamy rytuał ognia. Woda ognista i pląsy przy latynoskich rytmach podnoszą temperaturę. Szkoda tylko, że nadchodzi kolejny szary poranek.

Może lato będzie łaskawsze…

Przypowieść o maku

2010-05-13T19:02:00.002+02:00

Patrząc przez szybę taksówki, jadącej wieczorem z lotniska, przypomniałam sobie fragment wiersza Czesława Miłosza „Przypowieść o maku”:

Na ziarnku maku stoi mały dom,
Pieski szczekają na księżyc makowy
I nigdy jeszcze tym makowym psom,
Że jest świat większy, nie przyszło do głowy.

Jeszcze 2 tygodnie temu świat był taki mały. Jego granice wyznaczał dom i praca. Jadąc codziennie tą samą trasą i widując tych samych ludzi, trudno było myśleć o tym, że jest coś więcej, że można żyć inaczej. Perspektywa postrzegania świata zrobiła się groźnie wąska.

Dzisiaj jest inaczej. Świat nie jest już ziarenkiem maku, ale całym polem z dryfującymi na wietrze makówkami. A ja nie chcę tkwić w miejscu, tylko szukać swojego szczęśliwego ziarenka.

Brytania

2010-05-10T19:54:00.002+02:00

Wielka Brytania w maju jest zielono-żółto-czerwono-szara.

Miasta zielenią się ogrodami i parkami. A za miastem rozciągają się lasy i zielone pastwiska, na których pasą się stada owiec. Trawa wydaje się być bardziej zielona i soczysta niż gdziekolwiek…

Oślepiającą żółcią biją po oczach pola rzepaku, ciągnące się po horyzont. A na zboczach gór i pagórków rosną krzewy, kwitnące na żółto.

Czerwone są budki telefoniczne, skrzynki pocztowe i autobusy. A rzędy szeregowych domków, zbudowanych z czerwonej cegły, robią niesamowite wrażenie. Są tak popularne, że nawet całe miasteczka mogą składać się z małych, ceglastych szeregowców.

A szare są klify, wieżowce w City of London i kamienice w Edynburgu. Szare bywa też często niebo od deszczowych chmur. A szczęście ludzie nie są szarzy – kolorów nadaje im uśmiech na twarzy, różnorodność kulturowa i indywidualizm.

cdn.

Haggis

2010-05-01T20:47:00.003+02:00

Haggis is a traditional Scottish dish, made of sheep's 'pluck' (heart, liver and lungs) with onion, oatmeal, suet and spices. Those ingredients are cooked within sheep’s stomach.

That sounds tasty, doesn’t it? It seems like a something between Polish kaszanka or salceson. But visiting foreign countries without trying national dishes is a crime.

So, in the next couple of days I will try eggs with beans, puddings, haggis and fish with leek. And of course, I will drink a lot of tea (maybe with milk).

Please, wish a good luck to me and my stomach!

Ciągle więcej

2010-04-25T13:27:00.007+02:00

Było mało. Nie wystarczało. Człowiek martwił się ciągle czy wystarczy. Marzył o tym, żeby mieć choć trochę więcej, żeby wystarczyło. Wybierał rzeczy tanie, najtańsze. Odkładał pieniądze na przyjemności. Długo myślał na co wydać oszczędności, ale potem każda kupiona książka lub ciuch, była czymś wyjątkowym.

Potem było trochę więcej, ale większe były również opłaty np. droższe mieszkanie. Człowiek nie martwił się już aż tak. Zaczął nawet wybierać rzeczy lepsze, bardziej markowe. Nadal jednak żył z dnia na dzień, na bieżąco. Ciężko było coś odłożyć. Pomimo tego, że miał dwa razy więcej, nadal było mało. Chciał mieć więcej, żeby żyć bardziej.

Dostał więcej. Nareszcie zaczął kupować to, na co miał ochotę. Upajał się tym, że nareszcie stać go na rzeczy dobre, a nie tylko tanie. Rozsmakował się w drobnych przyjemnościach, które jednak straciły dawny smak. Nieprzeczytane książki kurzyły się na regale razem z nieużywanymi grami. Dobry chleb czerstwiał na stole, a kawior pleśniał w lodówce. Zaczął jednak myśleć o rzeczach ekskluzywnych i zagranicznych podróżach. Udawało mu się czasem trochę odłożyć, ale niewiele, więc nadal chciał więcej i więcej…

Ciągle więcej, żeby żyć bardziej czy żeby mieć więcej? Żeby konto było pełne, ale dla nas czy dla potomnych? Nieważne, że brak czasu dla innych, że głowa boli od stresu, że praca nie jest satysfakcjonująca, ale przecież dobrze płacą i może dadzą więcej…

Czy kiedyś wreszcie będzie w sam raz?

Urodzinowa refleksja

2010-04-12T20:32:00.013+02:00

Wszyscy wkoło mówią tylko o jednym. Trochę mi przykro… Wiem, że to głupie, ale przykro mi, bo dzisiaj to ja miałam być najważniejsza... Może nie tak w ogóle, ale przynajmniej w moim małym prywatnym świecie.

W ramach refleksji nad upływem lat i przemijaniem, brat przypomniał mi dzisiaj muzykę, której kiedyś razem słuchaliśmy. Wstawił w GG link do piosenki Jacka Kaczmarskiego. Gdy zaczęłam jej słuchać, powróciła fala wspomnień – poczułam zapach lasu, zobaczyłam blask płomieni na twarzach i zobaczyłam jak w długiej spódnicy i glanach śpiewam „Sen Katarzyny II”. I już miałam wrzucić tą piosenkę na bloga… ale po chwili zrezygnowałam. Nie, dzisiaj nie czuję się jak Katarzyna II. Wybrałam za to inny utwór Jacka Kaczmarskiego, który o wiele bardziej pasuje do składnicy moich myśli – „Wojna postu z karnawałem”.

Rzucicie kamieniem czy podacie rękę?

P. S. Trzymaj się brat! Pamiętaj:

"Lecz choć zaginął hełm i miecz
Dla ciała żadna w niej ostoja
To przecież w końcu ważna rzecz
Zbroja"

Jerozolima i ja

2010-04-05T11:23:00.008+02:00

Półwysep Synaj – trójkątny półwysep Azji Zachodniej, wdzierający się w Morze Czerwone. Dla jednych doskonałe miejsce na wakacje na leżaku pod palmą i z zimnym drinkiem, a dla innych miejsce intrygujące i mistyczne – scena przypowieści biblijnych.

Łańcuch skojarzeń Synaj –> Biblia –> Jerozolima. Poczułam chęć zobaczenia tego miasta, sprawdzenia na własnej skórze czy jest tak jak pisał Viktor Fischl. Chciałam poczuć to miejsce jak on, spacerować wieczorem wąskimi uliczkami. To było moje marzenie, które miało się spełnić i spełniło nader dokładnie…

Wycieczka do Jerozolimy? No problem. Niestety w tym tygodniu, nie będzie polskiej grupy, ale jest rosyjska i angielska. Angielska jest droższa, ale dopłacamy, bo nasz angielski jest dużo lepszy, niż rosyjski, a poza tym jakoś tak bardziej wolimy zachodnioeuropejskie towarzystwo…

Wycieczki z Sharm do Izraela zaczynają się ok. 20. Jedzie się nocą, po to by dzień zacząć od kąpieli w Morzu Martwym, a potem resztę dnia spędzić na zwiedzaniu Jeruszalajim. Opuszcza się miasto o zachodzie słońca, żeby około północy znaleźć się w egipskim hotelu. Nie lubimy jeździć autokarami, ale to niewielkie poświęcenie byliśmy w stanie znieść.

Wsiedliśmy do autokaru i… zaraz okazało się, że jest coś nie tak. Wokół nas siedzieli sami Rosjanie. Sprawdzaliśmy listę u przewodnika, ale według dokumentów było wszystko porządku. Cóż zrobić? Jedziemy dalej. Wysiedliśmy na granicy w Tabie około północy. Przed nami stało jeszcze z 5 innych autokarów, z których wypłynął tłum. Strażnicy prosili o ustawienie się w kolejce, co nastręczało trudności naszym towarzyszom, którzy przepychali się i napierali na przód. Bramka nr 1. Bramka nr 2. Bramka nr 3. Po dwóch godzinach dostaliśmy się na pas ziemi niczyjej. Kolejna kolejka i ? Nic. Obok nas pojawiła się grupa Izraelczyków wracających z kasyna w Tabie, którzy zaczęli kłótnię ze strażnikami, bo nie chcieli stać w kolejce. Zrobiło się gorąco… a my stoimy dalej. Około 4 rano weszliśmy na teren Izraela, ale tam impas i bezczynne stanie na placu prze budynkiem. Chcieliśmy wracać, ale dokąd i co potem? Słanialiśmy się na nogach, ale czekaliśmy dalej. Jako jedni z nielicznych umieliśmy powiedzieć po angielsku gdzie i po co jedziemy, ale i tak musieliśmy poczekać na innych. Orzeźwiający wiatr od zatoki owiał nam twarze dopiero około 7 rano.

Lekka turystyczna wycieczka, na którą jedna Rosjanka wybrała się w szpilkach, okazała się wykańczającą pielgrzymką lub nawet droga krzyżową. Wierzyliśmy, że teraz będzie lepiej. Ale nadal nie było dobrze. W Izraelu nikt na nas nie czekał. Dopiero około 8 pojawił się autokar i ktoś kazał nam wsiadać. Nie było żadnej innej angielskiej grupy, tylko nasza rosyjskojęzyczna wycieczka, plus 6 niemych Włochów i młode rumuńskie małżeństwo, które mówiło po angielsku. Ale cóż zrobić, jedziemy dalej.

Chcieliśmy znaleźć się w Jerozolimie jak najszybciej, ale nie mogliśmy ominąć postoju nad Morzem Martwym. Mimo nawoływań żeby ruszać jak najszybciej, to autokar odjechał około południa, bo niektórzy musieli zrobić zakupy… Byliśmy zmęczeni, a słońce grzało niemiłosiernie.

Najpierw oglądaliśmy panoramę Jerozolimy z Góry Oliwnej. Nie mogliśmy uwierzyć, że w końcu tam dotarliśmy. Upragniony cel podróży, poznawany pierwszy raz, ale jakoś taki dziwnie bliski – nie tak egzotyczny jak Kair.

Potem przejechaliśmy przez miasto, ale autokar nie zatrzymał się przy zabytkowym lub świętym miejscu, ale pod sklepem z dewocjonaliami (kolejny obowiązkowy przystanek). Rzuciliśmy okiem po półkach, ale nic nie kupiliśmy, bo czy izraelski drewniany krzyżyk jest bardziej święty niż polski? Dla Rosjan było to jednak niezła atrakcja… Potem ruszyliśmy do Betlejem.

W Betlejem również odstaliśmy swoje. Obok nas w kolejce była grupa azjatów, którzy strzelali zdjęcia na oślep. Wchodząc do podziemi, nie myśleliśmy o robieniu zdjęć. Udało nam się uklęknąć przez 2 sekundy w świętym miejscu i rzucić okiem na złotą gwiazdę. Na zdjęcia zatrzymaliśmy się na dziedzińcu, a potem przy rzeźbie św. Jerzego. Gdy wyszliśmy z budynku było już ciemno, a naszej grupy nie było przy drzwiach. Zaczęliśmy biec przed siebie i pytać strażników o rosyjską grupę. Kazali nam skręcić w prawo i kierować się w dół ulicy. Dogoniliśmy grupę po kilku minutach, ale zdaliśmy sobie sprawę, że rumuńskie małżeństwo było za nami w kościele. Nie zastanawiając się długo postanowiliśmy się po nich wrócić. Powiedzieliśmy przewodnikowi, że ich brakuje, a ten zdziwiony powiedział żebyśmy to sprawdzili, a on na nas poczeka. Znaleźliśmy ich zdezorientowanych przed Bazyliką Narodzenia Pańskiego i razem ruszyliśmy do autokaru. Jedna z Rosjanek powiedziała mi, że martwili się, ze nas nie ma, ale tak naprawdę to nawet tego nie zauważyli…

W Betlejem zjedliśmy jeszcze wyjątkowo smaczną obiadokolację (byliśmy naprawdę głodni) i zacieśniliśmy przyjaźń polsko – rumuńską. Potem opuściliśmy Palestynę, żeby zwiedzić jerozolimskie stare miasto. Gdy wyszliśmy z autobusu i spojrzałam na starożytne mury, oświetlone blaskiem księżyca, zdałam sobie sprawę z tego, jak nieopatrzne były moje życzenia. Sama tego chciałam. Tak bardzo pragnęłam zobaczyć Jerozolimę nocą, że Bóg spełnił to marzenie. Czyżby to przeze mnie tyle osób nie spało całą noc, stojąc na granicy?

Minęliśmy kram z granatami, kilka sklepów z pamiątkami, a potem poszliśmy skrótem do Bazyliki Grobu Pańskiego, zaglądając przy okazji przez okna do mieszkań i mijając stada kotów na śmietnikach. Bazylika była już zamknięta, więc przystanęliśmy tylko na chwilę i ruszyliśmy dalej w kierunku ściany Płaczu. Rosjanki usłyszały od przewodnika, że w ścianę wciska się karteczki z prośbami do Boga, więc podbiegły, wcisnęły papiery w skalę i zadowolone z siebie odwróciły się i wróciły do grupy. Zupełnie inaczej podeszły do tego Włoszki, Rumunka i ja. Podeszłyśmy z pokorą do murów, oparłyśmy głowy o skałę pulsującą od modlitw i próbowałyśmy przekazać Panu swoje troski i zmartwienia. A po skończonej modlitwie, powoli odchodziłyśmy od Ściany Płaczu, nie śmiąc odwrócić się do niej plecami.

Potem już tylko oglądaliśmy nocna panoramę Jerozolimy z okien autokaru – to był naprawdę niesamowity widok. Do hotelu wróciliśmy następnego dnia na śniadanie, ale woleliśmy spać do obiadu…

Ciemna lista

2010-03-22T21:39:00.011+01:00

Stało się… Klara została wciągnięta na ciemną listę (a może nawet czarną?). W każdym razie znalazła się na liście osób, które Ciemna wytypowała do kontynuacji łańcuszka blogowego w języku angielskim. Zasady zabawy są następujące:

First: If you've been tagged, you must write your answers in your own LJ and replace any question that you dislike with a new question.

Second: Tag eight people. Don't refuse to do that. Don't tag who tagged you.

Pytania wyglądają jak ściągnięte żywcem ze „Złotych myśli” (proszę nie mylić ze zbiorami aforyzmów). Złote myśli to było coś w rodzaju pamiętników z serią pytań dla osób wpisujących się. Moda na złote myśli przypadała na zamierzchłe czasy lat 90tych (ok 1994-1997). Wiele osób miało takie zeszyty, w których zbierało dane osobowe i informacje o zainteresowaniach swoich znajomych. Było to niezastąpione źródło wiedzy o potencjalnych kandydatach na chłopaka lub dziewczynę ;)

So let the story begins:

What song(s) are you currently addicted to?

„Dziwne, dziwne te konopie…” that means Bukartyk rules! It’s that what I’ve chosen, but there is also a song which has chosen me „10 million fireflies…” by Owl City – that bedevils me.

What books are you currently reading?

Stehen King “4 po północy” a novel called “Polaroidowy pies”.

What's the most enjoyable thing you've done today?

I was playing in “The Sims 3”. I’ve created sims who look like Klara and Matchey, and prepared a house for them.

What is the one skill you wish you had?

I would like to play a piano.

Sweet or Salty?

Both…

What's your current fandom/obsession/addiction?

Bukartyk and computer games – I’m trying to be the Witcher :P

Cake or Death?

A coffee and cake with Mort.

What websites do you always visit when you go online?

Portal Gazeta.pl, Onet, WP, my blog and related sites.

What was the last thing you bought?

Blue t-shirt for my husband.

Which fictional character do you think you're most like?

Klara is like Eowyn from “Lord of the rings” by J.R.R. Tolkien. As Eowyn she will do everything for her family and friends. She also likes male company…

Do you get cravings? If so, what do you crave?

A fresh roll with butter and jam and to stay the whole day in bed with my husband…

What do you do to change your mood?

I’m buying new shoes, cooking experimental dish or drinking wine and watching “Allo, allo”.

What was the last meal you ate?

A sandwich with white cheese, watercress and ham.

Do you want to learn another language?

Ich muechte meine Deutsch Kenntnisse verbessern. Nachdem, vielleicht kann ich Spanisch lernen.

What book do you think everyone should read?

As Shiyali Ramamrita Ranganathan wrotes “Every reader his [or her] book” and “Every book its reader”. So go and read whatever you want, maybe except “Fakt”…

Seven things you can't live without.

Sugar – although I was trying to remove it from my diet I simply cannot…I could only reduce a little the number of spoons.

Chocolate – I like it in every shape and consistence.

Computer with Internet – an enormous source of information and an easy way to connect people from all of the world (my addiction).

Family and friends – Klara is simply sociable, she cannot live alone.

Music – a source of emotions and positive energy.

Travels – Klara doesn't like to stay in one place for too long, she likes to discover new sighs, smells and tastes.

Books – to feed the mind and soul.

But of course, not always in this order...

Find the closest book currently sitting near you and flip to page 54. What is the first sentence of the second paragraph?

“George wpatrywał się z przejęciem w mapę; pragnął, żeby już był jutrzejszy poranek.”

What is the funniest thing you've seen today?

My 3 years old nephew was choosing in which corner he should stay for punishment. He refused to stand next to the wall and bookshelf, because it’s not the real wall corner.

What are you looking forward to?

I’m looking forward to Haggis –> our travel to Great Britain.

So now I should tag eight people… Unfortunately most of the readers of this blog hide their personalities. So I can only kindly ask Kaś, Wszystko i nic and karolina.ja to continue this chain, and invite everybody else to this play (if you don’t have your own blog just send me your answers and I will publish it).

Did you know?

2010-03-15T20:38:00.005+01:00

The history of humanity is divided into parts like "bronze age" or "iron age". Now we are certainly living in the "information age". So fast research and development of the new inventions and technologies is possible only because of quick information exchange.

Internet has become so popular, that we cannot imagine our life without it. If you don't know something, you can always ask uncle Google ;) Together with growth of Internet arise many new jobs - like a Web Developer, SEO/SEM Specialist or Information Manager.

Information is at hand, just grab it and change into your knowledge!

Bojkot różu

2010-03-10T21:20:00.003+01:00

Ostatnio teść zapytał co ja mam do koloru różowego, przecież to normalny kolor jak każdy inny. Niby tak, ale…

Kolor tak samo jak smak, temperatura czy dźwięk, oprócz wymiernej obiektywnej wartości w postaci np. nasilenia barwy i kąta odbicia fali świetlnej, niesie ze sobą również pewien ładunek emocjonalny. Tak jak smak gorącej kawy i utwór grany na fortepianie może nieść ze sobą przyjemne uczucia i skojarzenia z domem rodzinnym. Tak smak miętowego syropu na kaszel może powodować odruch wymiotny, a solówka na gitarze elektrycznej może być tylko drażniącym rzępoleniem. I na odwrót.

Kolor niesie ze sobą wiązkę informacji, która ułatwia nam zdefiniować przedmiot. Jasne, pastelowe odcienie wydają nam się przyjemne i bezpieczne, natomiast ciemne barwy kojarzą się z przedmiotami twardymi, nieprzyjaznymi lub niebezpiecznymi. Chociaż oczywiście pozory mylą.

Większość ludzi kojarzy róż z niewinnością, delikatnością i pięknem, dlatego zwykle ubranka dla małych dziewczynek są różowe. Ba, wszystko dla małych dziewczynek jest różowe – od majtek, przez buciki, kurteczki, laleczki, filiżaneczki, torebeczki i koraliczki. Na pozór wydaje się to niegroźne, jednak skutki takiego działania mogą być tragiczne. Z delikatnych różowych księżniczek wyrastają potem wrażliwe i niestabilne emocjonalnie miłośniczki majtkowego różu, zaczytujące się w romansach (ogólnie rzecz ujmując ciepłe kluchy) lub płytkie, złośliwe, aroganckie i nieskażone wysiłkiem, związanym z używaniem szarych komórek, karierowiczki (patrz pani Rutowicz).

Może i jest to tragiczny scenariusz, ale niestety w wielu przypadkach prawdziwy. Właśnie dlatego nie lubię koloru różowego. Jest dla mnie symbolem miałkości, odmóżdżenia i zachłannego konsumpcjonizmu kultury masowej.

Te spostrzeżenia poparte są długoletnimi obserwacjami – i to nie tylko moimi… Na szczęście okazuje się, że przeciwników koloru różowego jest coraz więcej. Cała akcja z bojkotem różu ma głębsze przesłanie. Oficjalnie zaczęła się na Wyspach Brytyjskich, więcej informacji na ten temat na stronie http://www.pinkstinks.co.uk/

W Polsce również pojawiła się grupa przeciwniczek różu http://www.bojkotujrozowy.pl/

Dla zainteresowanych polecam również artykuł pani Katarzyny Bosackiej „Różowy sposób myślenia” w Wysokich obcasach.

Z czwartku na piątek

2010-03-02T11:33:00.010+01:00

Komputer, komórka i kalendarz z biurka próbują mnie przekonać, że jest wtorek, ale dla mnie czas się zatrzymał z czwartku na piątek…

A to za sprawą Piotra Bukartyka i jego nowej płyty zatytułowanej właśnie „z czwartku na piątek”. Koledzy w pracy patrzą na mnie podejrzliwie, kiedy co chwilę wybucham śmiechem do ekranu komputera, chociaż mam przed sobą dokumenty tekstowe i tabelki. No, ale jak tu się nie śmiać, gdy
„Lecą bombowce,
walą się wieżowce,
Rambo już za chwilę
pokona Godzillę.”

Moje stopy, też nie mogą się powstrzymać i co chwilę podskakują do rytmu. „Dziwne, dziwne te konopie, niby zwykłe zielsko, a jak to kopie…”.

Na płycie jest bardzo dużo gitarowego grania akustycznego, ale zdarza się również akompaniament sekcji smyczkowej lub keyboardu. Bukartyk dobiera gatunek muzyczny do tekstu i sytuacji, tak więc obok spokojnych ballad znajdują się frywolne utwory reggae lub energiczne szarpanie drutów.

Jak zwykle wszystko tchnie ironią. Są ironiczne powiastki obyczajowe (np. „W Warszawie sen o sławie” czy „Pryszcz na nosie”) i satyry polityczne (np. „Kolka jelitowa”).

Oj „Dziwne, dziwne te konopie, niby zwykłe zielsko, a jak to kopie…” – chyba już się uzależniłam od tej płyty.

Mała próbka, utwór „Niestety trzeba mieć ambicję”.

Zmutowane zwierzę

2010-02-25T21:11:00.003+01:00

Na początku myślałam, że to królik. Żywi się sałatą, marchewką albo ziarnami zbóż. Nie pasuje mi fakt, iż króliki piją tak mało wody, a ich bobki to małe i suche okrągłe kuleczki. Nie, to jednak nie królik.

A może to krowa? Tak samo przeżuwa mozolnie duże porcje zdrowej zieleniny. Pokarm przemieszcza się powoli przez jej długi układ trawienny, aż słychać jak jedzenie przelewa się przez wielokomorowy żołądek. Na koniec zostaje już tylko wilgotna kupa. Ale krowy żywią się prawie wyłącznie trawą, a temu zdarza się zjeść jabłko, banana lub inne owoce, warzywa lub produkty sztucznie przetworzone. Poza tym, krowy są trochę zbyt ociężałe i dają mleko, a to woli je pić. Nie, to jednak nie krowa.

A może koza? Ta to zje prawie wszystko, trzeba ją pilnować, żeby nie jadła byle czego – czyli pasuje. Jest energiczna, aktywna, ale i rozdarta. Potrafi beczeć bez powodu. Problem tylko w tym, że nie gustuje w mięsie. Nie, to jednak nie koza.

To może kot? Lubi chude mięso i ryby w każdej postaci, pije mleko. Ma swój charakter, a jak mu się coś nie podoba to bywa złośliwy. Tylko kot jedzący zieleninę? Czasem skubnie trawy, gdy brakuje mu witamin, ale to zdecydowanie za mało. Nie, to jednak nie kot.

Doprawdy dziwny to stwór króliko-krowio-kozi kot, czyli kobieta na diecie…

Post-walentynkowo: "The Ugly Truth"

2010-02-15T22:01:00.018+01:00

Abby Richter is a TV producer from Sacramento. She is attractive, smart, creative and well-organized, but she is still lonely and her news program lose the audience. Her only partner is a cat who is trying to help Abby to find a partner. One day he switched on the TV remote to “The Ugly Truth” show, where she saw Mike Chadway (arrogant and crass sexist) for a first time.

Next day she discovered, that her boss has hired Mike Chadway to improve the program ratings. Mike and his opinions were disgusting and stupid for Abby, but not for the audience. Abby dreamed about ideal man who is handsome, intelligent, who likes cats and drinks wine. She decided to fight against Mike, till she realized that maybe he has right by saying that “Men are simple”.

Cat also helped Abby to meet a handsome neighbor called Colin. Colin seemed to be an ideal candidate for a partner, because he was a surgeon who likes cats. Abby wanted to pick up neighbor, but she doesn’t know how. Mike helped her with that, by teaching her how to behave and dress to become attractive.

Abby’s TV show with Mike had became more and more popular, and she became more satisfied and happier by having a relationship with Colin. Everything went perfect, till the moment when Abby was planning a romantic weekend with Colin. Her boss suddenly has forced her then to cancel plans, and to make business travel with Mike. At the beginning she was angry, but then they went for drinks and dancing, and they got to know each other closer, maybe a little bit too close…

This film is about differences between genders – their ways of seeing the world and hierarchy of their needs. For men the most important thing to start a new relationship is physicality. While for women, more important is intelligence than man’s ass.

The film shows that it is easy to learn, how to behave to be attractive to opposite sex, but the question is, if pretending is really a good way of building relationship? Knowledge about human needs and wants is useful to start relationship, but we cannot build a strong feeling based on pretences. Appearance is misleading!

On the other hand, it is important not to close in a trap of imagination – to look for an ideal, imaginated partner. There is no ideal person on the world. The world is fantastic and interesting, just because people are different. Living with a person, who likes exactly the same things as we are would be extremely boring.

Human is maybe smarter than any other life creatures, but still he also has to listen to the voice of nature. That means, that we do not always do what we supposed to, but that what our body wants. And this is the ugly truth about humanity.

“The Ugly Truth” is not a classical romantic comedy – there is a lot of funny situations, but not enough romantics. The film is really direct with humor similar to “American Pie”, but not so intensive and predictable. Personally I do not like that kind of films, but I have to admit that I have watched “The Ugly Truth” with a great pleasure. It was far better than I though and gave me a lot of fun. The story was sometimes ugly and sexist but (unfortunately) truth.

Jerozolima Viktora Fischla

2010-02-10T11:40:00.006+01:00

Wiedzę na temat Jerozolimy zwykle czerpiemy z Biblii i lekcji geografii. Jest to jednak zawsze mgliste i archaiczne wyobrażenie. Gdy tymczasem jest to miejsce niesamowite – pełne kontrastów. Jerozolimą zainteresował mnie tak naprawdę dopiero Viktor Fischl w utworze Dwa opowiadania.

Dwa opowiadania Fischla składają się z dwóch części o samodzielnych tytułach: Jerozolima i Wspaniała gra. Są to opisy miasta z perspektywy nie tylko mieszkańca, ale także człowieka zakochanego, bo (...) miasto można kochać jak matkę, jak kochankę, jak wszystko, co człowiekowi najdroższe. Oba teksty łączą ze sobą ich bohaterowie – narrator, jego przyjaciel Dawid i Jerozolima.

Pierwsze opowiadanie dotyczy przechadzek, jakie przyjaciele odbywają nocą po mieście. Mężczyźni są zachwyceni jego pięknem, nie potrafią wyobrazić sobie osoby, która mogłaby nie ulec jego czarowi. Dawid stwierdza, (...) że nawet Bóg nie jest w stanie powstrzymać się, aby od czasu do czasu nie pospacerować ulicami Jerozolimy... To sprawia, że zaczynają się zastanawiać, czy już go przypadkiem kiedyś nie spotkali, tylko nie poznali.

Dawid porównuje Jerozolimę do wielu różnych rzeczy:

tysiąckrotnie splątanego kłębka;
kobierca utkanego z modlitw i przekleństw;
otwartej, niedokończonej księgi;
gołębicy o rozpostartych skrzydłach;
ciepłej dłoni matki;
gniazda, wtłoczonego między gałęzie czasu;
ocembrowanej studni;
pieczęci na liście, zawierającym hasło do otwarcia bramy;
statku na redzie.

Wydaje mu się także, (...) że Jerozolima nie jest miastem, tylko śladem Bożych kroków. Poszukuje on w ten sposób magicznego i ponadnaturalnego wymiaru w konstrukcji zbudowanej przez człowieka.

W Jerozolimie wszystko łączy się ze wszystkim Kamień z kamieniem, stulecie, ze stuleciem, prochy królów z prochami żebraków, kości bohaterów z kośćmi tchórzy, bogaczy i biedaków, proroków i prostaczków, mędrców i głupców. Najlepiej widać to na przykładzie mijanych przez bohaterów wykopalisk.

We Wspaniałej grze, bohaterowie, jako starsi ludzie podczas swych przechadzek, żegnają się z drzewami i kamieniami. Wspominają ludzi i miejsca, które codziennie widują – schody naprzeciw kiosku i tragarzy, którzy na nich siadają np. Owadya i Miszcza.

Pijąc wieczorem herbatę pod kioskiem, przy ulicy prowadzącej do Bramy Jaffy, grają w wymyśloną przez siebie grę „Dlaczego?”. Polega ona na podawaniu powodów, dlaczego chciałoby się żyć jeszcze raz. Wymieniają różne odpowiedzi, ale większość z nich krąży wokół ich ukochanego miasta np. żeby słuchać odgłosów warsztatów na ulicy, dla nadziei zawartej w papierkach wciskanych w szczeliny Ściany Płaczu. Jednak najważniejsza i najbardziej trafna jest dla nich odpowiedź: Dla jednego spojrzenia na Jerozolimę. Ponieważ szczeliny wśród kamieni miasta i gwiazdy tworzą litery, słowa, zdania, których nie da się odczytać, ale czasem udaje się przeczuć ich sens.

Jest to niezwykle poetycki obraz miasta, choć wyrażony w postaci prozy. Z jednej strony autor opisuje rzeczywisty wygląd miasta, wskazując budynki charakterystyczne dla Jerozolimy. Z drugiej strony, podobnie jak w opisie Pragi, Vischl podkreśla duchowy i emocjonalny związek z miastem. Nie traktuje go wyłącznie jako skupiska domów i ulic, ale przyrównuje go do żywego organizmu.

Zauroczona tymi opowiadaniami, zaczęłam skrycie marzyć o tym, żeby odwiedzić Jerozolimę i wybrać się na wieczorny spacer po mieście. Nie sądziłam, że to marzenie spełni się tak szybko…

Fischl Viktor: Dwa opowiadania: Jerozolima, Wspaniała gra „Literatura na Świecie”, nr 7, 1997, s. 139-144

Tłumik ze stali

2010-02-09T14:09:00.008+01:00

W grudniu 2009 pisałam o opadającej szczęce i moich odpadających uszach, a wszystko to za sprawą pewnej reklamy. Dzisiaj muszę wrócić do tego wątku.

Otóż okazało się, że kilka dni temu opadła mi szczęka z wrażenia, ale uszy tym razem wydłużyły się i łapczywie chwytały każdy dźwięk. Wszystko to za sprawą walentynkowego spotu reklamowego Allegro. Dla tych, którzy go jeszcze nie widzieli wstawiam klip z YouTube.

Oglądałam go już kilkakrotnie, ale nadal mnie nie nudzi. Dowcipny tekst, dobry wokal i zabawne filmiki dają w sumie ogromny ładunek pozytywnej energii. Jednocześnie reklama spełnia swoje funkcje, ponieważ prezentuje portal i bogaty asortyment produktów dostępnych na aukcjach np. tłumik ze stali, tuje, zestaw do sushi itd.

Może wreszcie nadszedł ten wspaniały czas, kiedy reklamy przestana nas nudzić lub irytować, a zaczną interesować :P

A tak na marginesie, to nie wkręcam się w szaleństwo związane z Walentynkami. Wyznaję zasadę „Na pohybel Walentynkom!”, bo to sztuczne i typowo komercyjne święto. Polski dzień zakochanych wypada w wigilię św. Jana (w nocy z 23 na 24 czerwca).

Idolka

2010-02-04T11:44:00.003+01:00

Idol - osoba będąca obiektem czyjegoś szczególnego podziwu, graniczącego z kultem. (wg Słownika Języka Polskiego PWN)

Tak, nastał ten dzień, kiedy uświadomiłam sobie kto jest moim idolem. Nie żaden Che Guevara czy Michael Jackson, ale zadowolona z życia kobieta z krwi i kości – Dorota Wellman.

Oto mała próbka jej możliwości w programie "Mała czarna":

Pani Dorota jest dziennikarką, prezenterką telewizyjną, producentką programów telewizyjnych i radiowych, bywała reżyserką, a ostatnimi czasy również aktorką.

Inteligentna, błyskotliwa i optymistycznie nastawiona do życia. Zdecydowanie zazdroszczę jej pogody ducha!

P.S.
Od stycznia Klara chodzi na siłownię :P

WCK

2010-01-31T21:49:00.006+01:00

„Wszystko, co Kocham” reż. Jacek Borcuch

WCK to akronim, który jest nazwą punk rockowego zespołu, założonego przez bohaterów filmu. Skrót ten pochodzi oczywiście od frazy „Wszystko Co Kocham”, gdyż to właśnie muzyka stanowi jedyny środek na wyrażenie własnego "ja" Janka i jego szkolnych kolegów.

Ten film jest jak cebula (tudzież ogr) – ma warstwy.

Warstwa najbardziej zewnętrzna filmu, to obraz lat osiemdziesiątych widzianych oczyma nastolatków. Dla osoby, która nie przeżywała sama tych wydarzeń i ma na ten temat jedynie ogólne informacje, jest to ciekawa panorama, wzbogacona o elementy humorystyczne. A może nawet komedia?

Warstwa wewnętrzna zawiera w sobie analizę psychologiczną pokolenia kończącego szkołę średnią w okresie stanu wojennego. Bohaterowie mają głowy pełne szalonych pomysłów, chcą się bawić i korzystać z życia i jego uciech, jako że niedawno przekroczyli próg pełnoletniości. Palą papierosy, chodzą na wagary, próbują seksu, krzyczą i śpiewają co im ślina na język przyniesie. Nie biorą jednak pod uwagę obowiązków związanych z dorosłością – odpowiedzialności za własne czyny. Tymczasem życie w Polsce w latach osiemdziesiątych nie było wcale takie wesołe i beztroskie. Trzeba było bardzo uważać, żeby nie się narazić i nie zostać aresztowanym i internowanym.

Co warto jeszcze podkreślić, Borcuch nie sili się na moralizatorski ton, nie ocenia – zostawia widzom prawo do indywidualnej oceny zdarzeń. Bohaterowie filmu nie są czarni albo biali (całkiem źli, albo dobrzy – tak jak w amerykańskich produkcjach). Film przedstawia ludzi szarych, normalnych, którzy w momencie wyboru, nie zawsze podejmują słuszne decyzje. Doskonałym przykładem jest postać ojca Janka (w tej roli Andrzej Chyra), który jest zawodowym wojskowym i należy do partii komunistycznej. Fakt ten wcale nie oznacza, iż popierał on komunistów. Ojciec nie miał nic przeciwko temu, że jego żona należała do Solidarności, ani temu, że syn grał punk rocka i śpiewał o wolności.

Gorąco polecam!

Oficjalna strona filmu: http://www.allthatilove.pl/

Klara and Bee Gees

2010-01-28T11:26:00.006+01:00

Wczorajsze popołudnie Klara spędziła samotnie w domowych pieleszach. Poświęciła mieszkanie przy okazji wizyty miejscowego kleryka, a potem uduchowiona zrobiła pranie i otworzyła butelkę czerwonego wina.

Z każdą kroplą wina wypełniała ją energia i chęć do spożytkowania jej w kreatywny, aczkolwiek niecodzienny sposób. Postanowiła coś ugotować.

Zajrzała do lodówki, ale jej zawartość nie była zbyt imponująca: resztka żółtego sera, kawałek kiełbasy i pieczonego schabu, rukola, suszone daktyle, słoik kiszonej kapusty i pół główki (prawie)świeżej. Jednogłośnie dominowała w ogóle niejedzona kapusta… A może bigos? Nigdy go jeszcze nie gotowała, ale stwierdziła, że to nie może być trudne – kapusta z mięsem.

Klara zajrzała do książki kucharskiej, żeby sprawdzić przepis i zbladła. Znalazła tam kilka różnych receptur od bigosu tradycyjnego przez litewski, myśliwski, hultajski i węgierski... Wszystkie propozycje łączyła bardzo długa lista składników i czas gotowania – przynajmniej 3 godziny. Z braku składników takich jak jagody jałowca, postanowiła zaryzykować i zmodyfikować recepturę, a z braku kompana do picia, podzielić się winem z bigosem.

Ostatecznie do dużego garnka trafiły:
• kapusta kiszona
• kapusta świeża biała
• liść laurowy
• kilka kulek ziela angielskiego
• kubek bulionu wołowo/drobiowego
• duża cebula
• 3 ząbki czosnku
• 3 suszone grzybki
• suszone śliwki
• suszone daktyle
• kiełbasa
• schab
• trochę rukoli
• szklanka czerwonego wina
• pieprz i ostra papryka

Więcej grzechów nie pamiętam. Jako że bigos lepiej jeść po odgrzaniu, degustacja nastąpi wkrótce. Trzymajcie kciuki, żeby po tym eksperymencie Klara nie przestała być mężatką…

Spotkanie w alternatywnym świecie

2010-01-21T14:07:00.008+01:00

Tego dnia Klara obudziła się tuż przed świtem. Włożyła odświętną koszulę z falbankami przy rękawach i zaplotła włosy w dwa warkocze, przyozdabiając je lśniącymi strunowymi garotami – gdy przebywa się wśród ludzi warto wyglądać atrakcyjnie, należy jednak pamiętać, że nie wszyscy są mili i spokojni.

Do plecaka spakowała naręcza suszonych borowików, kilka garnuszków z miodem i pętko obsuszonej kiełbasy – wszystko na handel, żeby zarobić parę złociszy na chleb, mąkę i kaszę. Założyła długie skórzane buty i płaszcz z zajęczych skórek, sięgający jej do kolan, bo na dworze panowała zima. Tak przygotowana, opuściła swój domek na skraju puszczy Ursualis.

Mróz zelżał. Niebo przykrywała gęsta warstwa chmur, z których zaczął padać deszcz. Na trakcie zalegała breja roztapiającego się śniegu. Klara szła wolno, klnąc pod nosem, na deszcz. Było jej zimno i mokro, a do miasta Warchawa było kawał drogi.

W pewnym momencie usłyszała miarowe dudnienie. Obróciła się i zobaczyła trzech jeźdźców galopujących w jej kierunku. Nie zastanawiając się długo, rzuciła się w bok wielkimi susami, brodząc w śniegu, aby uniknąć stratowania. Na szczęście miała dość czasu na ucieczkę.

Tyle samo szczęścia nie miała, idąca przed nią, postać w białym płaszczu. Próbując zejść z drogi, potknęła się i przewróciła. Jeźdźcy zdołali ją ominąć, ale błoto bryzgające koniom spod kopyt, wybrudziło jej ubranie.

Tętent kopyt zaczął się oddalać, ale postać nadal leżała skulona na ziemi. Klara podeszła więc sprawdzić, czy nic się nie stało.
- Przepraszam. Wszystko w porządku?
- Nic nie jest w porządku! Pieprzone gnoje! Myślą, że wszystko im wolno, jak mają wielkie zwierzę między nogami!
Klara uśmiechnęła się lekko na wzmiankę o mężczyznach i pomogła kobiecie wstać. Poszkodowana tymczasem kontynuowała wypowiedź:
- Jak ja teraz wyglądam, mój nowy płaszcz… a gdzie torba? – kobieta podniosła z ziemi brązową skórzaną torbę – jest cała, na szczęście, Ciemna.
- No tak, brązowa skóra nie brudzi się tak jak jasna wełna – zauważyła rzeczowo Klara.
- Nie torba, ja. Dzięki za pomoc, mów mi Ciemna – powiedziała kobieta i podała rękę na przywitanie.
- Klara – odrzekła Klara odwzajemniając uścisk – wybierasz się do miasta?
- Niestety tak. Masz może tytoń?

Tak oto Klara spotkała Ciemną. Jeśli też chcecie ją poznać, skierujcie swoje kroki na ten trakt http://ciemna-masa.blog.onet.pl/

Cisza

2010-01-17T20:40:00.009+01:00

Zimą w mieście rządzi cisza.

Ptaki nie śpiewają. Część odleciała do ciepłych krajów, a pozostałe oszczędzają gardła i wylatują z gniazd tylko po to, żeby napełnić żołądek. Cicho, ciszej…

Silniki samochodów pracują wolniej i ciszej, a koła mozolnie ślizgają się na śniegu. Nie poddają się tylko stare, poczciwe Ikarusy, przemierzające ulice z głośnym warkotem. Ale i na nie zimowa cisza ma swoje sposoby, przerywając ich trasy w połowie drogi. Cicho, ciszej…

Nie słychać stukotu damskich obcasów o płyty chodników, ani głośnych rozmów. Ludzie chowają się w mieszkaniach z gorącym kaloryferem i kubkiem ciepłej herbaty. Bliższy jest nam monitor komputera, niż przyjaciele w innej dzielnicy, więc telefon dzwoni rzadziej. Cicho, ciszej…

Nawet ciężkie cielska lokomotyw i wagonów słuchają się zimowej ciszy. Suną bezgłośnie po szynach, pozwalając sobie tylko czasem, na rozpaczliwy jęk hamulców. Niekiedy cisza domaga się większej ofiary, więc pociągi stają gdzieś pomiędzy stacjami i zmuszają swoich pasażerów do oddania hołdu ciszy. Cicho, ciszej…

Welcome to England

2010-01-13T09:54:00.008+01:00

It's not the first time, when Tori Amos is accompanying me on the road of life.

I'm planning a new adventure. Together with friends we are going to visit Great Britain in May. We have already booked the tickets for a plane.
We have some crazy ideas about places to visit e.g. Devil's Bridge, castles, dungeons, and pubs...

Gustowny, interesujący, smakowity

2010-01-02T17:56:00.009+01:00

Gustowny, interesujący, smakowity - właśnie takie przymiotniki cisną mi się na usta kiedy wchodzę na blog White plate, którego autorem jest Liska. To moje świeże odkrycie w sieci, a w ramach postanowień noworocznych zamierzam na niego regularnie zaglądać :)

Biały talerz to blog kulinarny (stąd właśnie ta smakowitość). Autorka, oprócz niekwestionowanego zmysłu kulinarnego, ma również dar pisania w bardzo interesujący sposób o swojej fascynacji kuchnią, źródłach inspiracji kulinarnych i podróżach, co bardzo motywuje do skorzystania z zamieszczanych przez nią przepisów. Dodatkowo do każdego wpisu dodaje fotografie, które w niesamowity sposób prezentują nawet bardzo proste potrawy - aż ślina cieknie na sam widok.

Treść i forma dają razem niezwykle gustowny przekaz. Serdeczne pozdrowienia i gratulacje dla Liski, a was zapraszam do talerzy http://whiteplate.blogspot.com/ (oby było więcej takich ciekawych miejsc w sieci...).

Marzenia

2009-12-27T15:35:00.004+01:00

Składając sobie życzenia przy wigilijnym stole, bardzo często życzymy sobie “Spełnienia marzeń”. Ale czym tak właściwie są marzenia? Kiedy ludzie marzą, to myślą o rzeczach, osobach, miejscach lub stanach, których nie mają, lub w których nie mogą się znaleźć.

Przedmiotami marzeń są rzeczy przyjemne, których ludzie pragną, lub do których dążą. Mogą to być dobra materialne, wtedy marzenia bywają całkiem realne, choć nie zawsze proste do spełnienia - aby dostać nowy rower albo wybudować dom. Bywają jednak czasem i takie marzenia, które są nierealne do spełnienia - aby latać jak ptaki czy cofnąć czas. Nawet to samo marzenie ma zupełnie inną wagę i szansę na spełnienie, w zależności od tego, kto marzy.

By marzenia były możliwe do realizacji należy je najpierw określić, wyartykułować jasno i wyraźnie co jest przedmiotem naszych marzeń - niekoniecznie wykrzyczeć całemu światu, ale wystarczy wypowiedzieć je w myślach. Banał… Czyżby? To opowiedz tu i teraz, bez zastanowienia jakie masz marzenia. No proszę… Czekam… Gratuluję, jeśli potrafisz.

Ja nie potrafię. Kiedyś marzyłam o bratniej duszy i o tym, żeby wyrwać się z małego miasteczka bez perspektyw. No i? Mam wspaniałego męża i dobrą pracę, odwiedziłam już kilka ciekawych miejsc na świecie. Tak, spełniły się moje marzenia, ale czy to znaczy, że to już koniec? Czy już powinnam przestać marzyć? Nie, ale prawda jest taka, że chyba przestałam… Zastanawiam się od jakiegoś czasu o czym teraz marzę…

Podróż do Peru. Dlaczego? Bo “Sto lat samotności” Marqueza, “Szelmostwa niegrzecznej dziewczynki” Llosy, może trochę telenowel i historia.

Wydać książkę. Dlaczego? A musi być jakiś powód? Może dlatego, żeby zostawić po sobie jakiś trwalszy ślad oprócz nagrobka… Dla satysfakcji i radości jaką daje świadomość roli literatury w życiu człowieka - od podejścia pragmatycznego po zaspokajanie potrzeb wewnętrznych.

Nauczyć się tańczyć tango. Dlaczego? Bo to trudny, ale magiczny taniec, dostarczający wielu emocji.

Na razie tyle. Idę myśleć dalej, no i oczywiście realizować!

(S)cenka

2009-12-23T14:17:00.004+01:00

Co niektórym opada (s)cenka z wrażenia, gdy tym czasem mnie opadają ręce, a nawet odpadają uszy gdy tylko słyszę w radiu tę reklamę… Sepleniący jegomość żali się doktorowi, że mu szczęka opada.

Przekaz jest sam w sobie irytujący, a rozdrażnienie potęguje jeszcze częstotliwość nadawania spotu, aż odechciewa mi się słuchać radia. Skoro reklama ta wzbudziła we mnie emocje (nieważne, że negatywne), to powinno oznaczać, iż spełniła swoja funkcję. Tak jednak nie jest, ponieważ z całej reklamy pamiętam irytujący i tandetny przekaz o (s)cence, a nie jestem w stanie określić co jest reklamowane. Teraz już wiem, bo postanawiając napisać na ten temat sprawdziłam firmę, ale jeszcze kilka dni temu opowiadając znajomym o tym spocie wymieniłam nazwę firmy konkurencyjnej – tej dla idiotów. Majaczyło mi się tylko nieśmiało, że chodzi o branże AGD.

A poza tym ten karp… zupełnie nie zgrywa się z reklamą radiową, jakby był z innej bajki. Chociaż muszę przyznać, że jedna z pierwszych odsłon (s)cekaaa łopadaaa z Azjatą była nawet śmieszna.

Świąteczne ciasteczka orientalne

2009-12-20T13:02:00.007+01:00

500 g mąki
1 łyżeczka proszku do pieczenia
250 g cukru pudru
250 g masła
200 g siekanych migdałów
2 jajka
szczypta mielonego cynamonu
½ łyżeczki mielonych goździków
½ łyżeczki mielonego kardamonu
szczypta mielonej gałki muszkatołowej lub kwiatów muszkatołowca
szczypta soli

Mąkę z proszkiem do pieczenia i cukrem pudrem przesiać (lub przesypać) do miski. Dodać przyprawy, jajka i szczyptę soli. Masło pokroić w kawałki i dodać razem z migdałami.

Całość ugnieść lub ukręcić mikserem na grudkowatą masę. Następnie wyrobić energicznie na stolnicy gładkie ciasto i uformować dwa wałki. Tak przygotowane porcje ciasta owinąć w folię i włożyć do lodówki na ok. 30 minut.

Rozgrzać piekarnik do temperatury 180°C (z termo obiegiem 160°C). Rozwałkować ciasto na grubość ok. ½ cm i wycinać w nim ciasteczka za pomocą foremek. Wyłożyć blachę papierem do pieczenia i ułożyć na niej ciastka. Piec ok. 10 minut na środkowym poziomie piekarnika.

Ostudzić i zajadać!

Jedno ciastko ma ok. 70 kcal/294 kJ (jeżeli ktoś zwraca na to uwagę w święta :P)

Przepis na podstawie: „Ciasteczka. Wyszukane smakołyki z całego świata” Neumann&Göbel Verlagsgesellschaft GmbH, oprac. przepisów Sylvia Winnerwisser

Karp

2009-12-16T08:33:00.004+01:00

Generalnie za tą rybką nie przepadam, ale trójkowego karpia pochłaniam ze smakiem w każdej ilości. Oczywiście nie chodzi tu już o rybę, ale o piosenkę, którą co roku śpiewają przed świętami Bożego Narodzenia redaktorzy Programu Trzeciego Polskiego Radia.

Te piosenki są wręcz naładowane pozytywną energią – można poczuć, że cała ekipa musi się przy tym nagraniu dobrze bawić. Teksty są dowcipne, a to, że nie śpiewają piosenkarze, a dziennikarze (każdy jak potrafi) nadaje tym utworom specyficzny charakter. Co roku zmienia się tekst zwrotek, ale refren pozostaje ten sam:

Krok po kroku, krok po kroczku,
najpiękniesze w całym roczku
idą święta, idą święta!

Tegoroczny Karp jest już dziesiąty, więc w sklepach muzycznych pojawiła się specjalna płyta z karpiami, a dochód z jej sprzedaży będzie przekazany na szczytny cel.

Więcej informacji na stronie http://www.polskieradio.pl/trojka/idaswieta/

Niedosyt

2009-12-02T21:49:00.013+01:00

Muszę pisać. To jest jednak nałóg. Można nad tym zapanować - powiedzieć sobie, że są rzeczy ważniejsze, że nie ma się czasu - ale to działa tylko na krótko. Z czasem natłok myśli staje się nie do zniesienia. Kropla po kropli drąży skałę umysłu.

Nie każda myśl nadaje się do tego, żeby ją wypowiedzieć od tak np. do kolegów z pracy. Bo czy warto podejmować temat obaw przed macierzyństwem lub krytyki literackiej czy poezji? Są takie tematy, do których cieżko znaleźć rozmówcę. A przecież papier przyjmie wszystko. Ludzie zbyt szybko mogą uznać cię za głupca, dlatego, że nie mogą cię zrozumieć.

Zbyt często ulegamy pokusie dostosowania się do ogółu, zaczynamy być jak inni, zamiast żyć własnym życiem. Jemy fast-foody, oglądamy kiczowate superprodukcje, a potem tylko jeździ nam po kiszkach niezdrowe żarcie, a w głowie pulsuje pustka i niedosyt po skończonym seansie. Niektórzy chyba potrafią się tym zadowolić, inni narzekają, ale wciąż robią to samo, tylko nieliczni próbują to zmienić.

Ja wyję do księżyca w pełni, modląc się o to, by obudził we mnie artystyczną bestię, która wierci się niecierpliwie. Ciekawe tylko czy zdołam ją ujarzmić i wykorzystać jej zdolności w odpowiedni sposób.

Wypoczywam

2009-10-14T12:52:00.006+02:00

Nadeszła upragniona chwila wypoczynku.
Grzejemy się w Egipskim słońcu, pływamy w ciepłym morzu i zwiedzamy.
Napiszę więcej jak wrócimy.
Póki co, zapraszam do albumu ze zdjęciami z podróży w sekcji "Nastrojowe fotki".

Trzymajcie się ciepło w ten śnieżny październikowy dzień!

Ten dzień nadchodzi

2009-09-28T15:05:00.001+02:00

Dla panny Laury R.

Dwoje szczęśliwych widziałem na ziemi
I ci mi nigdy nie wyjdą z pamięci
Dwa serca wielkie, czyste, nad któremi
Czuwali zawsze aniołowie święci
I od wszelakiej chronili je skazy,
Pojąc je mlekiem nadziemskiej ekstazy

Ci nic z prawd gorzkich żywota nie znali
I ziemia cala była dla nich rajem,
Widzieli wszystko pięknym i kochali -
I siebie także kochali nawzajem
Ową miłością, co początek bierze
Gdzieś w melodyjnej archaniołów sferze

Autor: Adam Asnyk

1897

Koniec

2009-09-18T13:32:00.009+02:00

Nadszedł wreszcie ten moment, w którym skończył się pewien okres życia. Symboliczny kres młodości...

Była biała bluzka, chwila stresu, a potem...

...uśmiechy, gratulacje, kwiaty i bardzo miłe popołudnie i wieczór w dobrym towarzystwie. Ulotna szczęśliwa chwila, ale dyplom na całe życie :)

A teraz już robimy co chCEMy :)

Wschody i zachody słońca

2009-09-14T21:17:00.004+02:00

Piosenka z musicalu "Skrzypek na dachu" - wzruszające słowa i piękna melodia walca.

Muzyka: Jerry Bock
Słowa: Shaeldon Harnick
Libretto: Joseph Stein

Miłość jak słońce

2009-09-03T09:16:00.003+02:00

Miłość jak słońce

Miłość jak słońce - ogrzewa świat cały
I swoim blaskiem ożywia różanym;
W głębiach przepaści, w rozpadlinach skały
Dozwala kwiatkom zakwitnąć wiośnianym
I wyprowadza z martwych głazów łona
Coraz to nowe na przyszłość nasiona.

Miłość jak słońce - barwy uroczemi
Wszystko dokoła cudownie powleka;
Żywe piękności wydobywa z ziemi,
Z serca natury i z serca człowieka,
I szary, mglisty widnokrąg istnienia
W przędzę z purpury i złota zamienia.

Miłość jak słońce - wywołuje burze,
Które grom niosą w ciemnościach spowity,
I tęczę pieśni wiesza na łez chmurze,
Gdy rozpłakana wzlatuje w błękity;
I znów z obłoków wyziera pogodnie,
Gdy burza we łzach zgasi swe pochodnie.

Miłość jak słońce - choć zajdzie w pomroce,
Jeszcze z blaskami srebrnego miesiąca
Powraca smutne rozpromieniać noce
I przez ciemności przedziera się drżąca,
Pełna tęsknoty cichej i żałoby,
By wieńczyć śpiące ruiny i groby.

Autor: Adam Asnyk

21 listopad 1877

Pozostawię to wszystko bez komentarza...

Podróż po Ameryce Południowej

2009-08-11T20:43:00.005+02:00

Byliście kiedyś w Argentynie? Ja nie byłam, ale z chęcią tam kiedyś zajrzę :)

Za to namierzyłam kogoś, kto właśnie tam jest i opisuje swoje spostrzeżenia w postaci bloga z podróży.

Jeśli jesteście ciekawi co tam słychać w Buenos Aires to zajrzyjcie na: http://www.tamtaram.pl/

Kochać i...

2009-08-04T20:07:00.005+02:00

Dwie strofy, opisujące esencję życia i miłości.

Kochać i tracić

Kochać i tracić, pragnąć i żałować,
padać boleśnie i znów się podnosić,
krzyczeć tęsknocie: precz! i błagać: prowadź!
Oto jest życie: nic, a jakże dosyć...

Zbiegać za jednym klejnotem pustynie,
iść w toń za perłą o cudu urodzie,
ażeby po nas zostały jedynie
ślady na piasku i kręgi na wodzie.

Autor: Leopold Staff

Zła

2009-08-02T17:17:00.005+02:00

Jestem zła.
Okropnie, przeraźliwie, potwornie, bardzo zła.

Nie tak miało być.
Nie tak powinno być.
Było całkiem nie tak.

Miała być długa znajomość.
Miało być miłe spotkanie.
Miała być ciepła herbata.

Znajomość urwała się zbyt szybko i nagle.
Spotkanie się nie odbyło.
A wrzątek do herbaty poparzył mi ręce.

Jestem zła!
Wstrętna, niezdarna, niezgrabna, niemądra, niekulturalna i chyba nigdy nie będę idealna...

Coś pozytywnego

2009-07-20T08:53:00.004+02:00

Dla odmiany i na dobry początek nowego tygodnia, pozytywnie nastrajająca piosenka "Open Happiness" zespołu Cee-Lo.

Żeby nie było, że zawsze jest tu smutno i melancholijnie.

Cee-Lo Feat. Various Artists - Open Happiness [New]
przez Yannicklord

A jednak żal

2009-07-13T21:11:00.003+02:00

Chodzi za mną Bułat Okudżawa... a tak dokładnie jedna jego piosenka
"A jednak żal".

Nie byłam nigdy w Moskwie, więc nie żal mi tego miasta, ale raczej tego, "że nad naszym zwycięstwem niejednym, górują cokoły na których nie stoi już nikt..."

Poezja

2009-07-12T11:18:00.003+02:00

Ludzie z wiekiem przestają być wrażliwi na poezję – nie rozumieją jej, więc nie czytają. Nie potrafią poczuć melodyjności i głębi strofy. Z czego to wynika? Być może ze złych doświadczeń z czasów szkolnych i przerażającej prozy dorosłego życia.

Nieskażone cywilizacją dzieci zaczynają poznawać świat właśnie od poezji. Powtarzają jak pacierz za nauczycielem, że autor zachwyca, choć w głębi duszy nie są do tego przekonani. Klepią z pamięci wersy, które nic dla nich nie znaczą.

Szkoła w skuteczny sposób zniechęca ich do poezji. A potem brakuje na nią czasu. Wciągnięci w wir codzienności przestajemy być wrażliwy na piękno literackiego języka, opisującego zachwyt odczuwany w czasie pierwszej miłości.

Podobno większość ludzi w młodości pisze wiersze, a potem z wiekiem tracą tę umiejętność i wrażliwość… Na szczęście są pewne wyjątki od tej reguły. Według Juliana Tuwima poezja nie upaja, ale daje trzeźwy pogląd na świat. Określił on tę specyficzną wrażliwość mądrością, która pozwala zobaczyć prawdziwy świat – nieoglądany przez pryzmat stereotypów i utartych form.

Julian Tuwim
Nasza mądrość

Jakże ja cię będę uczył tej mądrości?
Myśmy ludzie cisi, myśmy ludzie prości.

Myśmy ludzie prości, ludzie nieuczeni,
Słowem-ogniem wszczęci, słowem-ogniem chrzczeni.

Splotem słów chwytamy tajnię w śpiewnym rymie,
U nas kwiatu - słońce, słońcu - kwiat na imię.

Lecz w tej naszej mowie, w tym przedziwnym dziwie,
Świat się tak nazywa, jakim jest prawdziwie.

Bez ksiąg i bez nauk, lecz w zadumie niemej
My jedyni jeszcze coś-niecoś tu wiemy:

O tych chwilach nocnych, co w bezkresy biegą,
Gdy widzimy cienie nie wiadomo czego.

Zawsześmy na ziemi jednakowo młodzi,
U nas po ogrodzie jasny Zwiastun chodzi.

I do samej śmierci oddajem w pokorze
Bogu co cesarskie i Bogu co boże.

Art deco

2009-06-21T13:58:00.007+02:00

Niedawno wybraliśmy się na weekendową wycieczkę w celach stricte rodzinno-rozrywkowych. Całkiem niespodziewanie okazało się, że te dwa dni dostarczyły nam wiele doznań estetyczno-kulturalnych. Otaczała nas piękna architektura, a w uszach brzmiała muzyka klasyczna. A zaczęło się całkiem niewinnie.

Czasami tak niewiele do wystarczy szczęścia … Mój zachwyt i podniecenie wzbudziły secesyjne barierki. Wiecie gdzie takie są?

Żeby nie trzymać zbyt długo w niepewności odpowiedź znajduje się na kolejnym zdjęciu.

Tak, to jest dworzec kolejowy we Wrocławiu. Przypomina raczej zamek niż budynek użyteczności publicznej. Niestety, standardowo jak inne polskie dworce jest brudny i zaniedbany. Jednak wytrawny obserwator i wielbiciel historii sztuki i architektury (w szczególności secesji i art deco) z pewnością dostrzeże piękno tego miejsca.

Reszta miasta była równie urokliwa, chociaż to już inna epoka.

Zabrakło nam czasu na dłuższy rekonesans, ale nadrobimy następnym razem.

Pod wiatr

2009-06-14T10:12:00.002+02:00

Zdecydowanie bardziej wolę chodzić pod wiatr niż z wiatrem.

Wiatr wiejący w twarz orzeźwia i rozwiewa włosy. Odświeża umysł, usuwając z niego zbędne myśli. Pozwala skupić się na dążeniu do celu. Walczy, chce mnie zatrzymać, zastępuje drogę, ale ja tym bardziej uparcie brnę do przodu.

Czasem zatrzymuję się i odwracam się do niego plecami, żeby przez chwilę odpocząć, ale nie potrafię tak stać zbyt długo. Nie czuję się dobrze kiedy całą twarz pokrywają mi kosmyki włosów. Jestem wtedy rozbita i koncentruję się wyłącznie na wyjmowaniu włosów z oczu i ust oraz opanowywaniu rozdmuchanego na wszystkie strony ubrania. Nie, to nie dla mnie. Zdecydowane bardziej wolę chodzić pod wiatr.

Mała abstrakcja

2009-06-04T08:30:00.003+02:00

Postrzępiona wata wisi na suficie.
Coś ją gna, przesuwa
i odsłania za sobą ciemnoniebieską ścianę.

Za chwilę wstanie wielka pomarańcza,
by później zmienić się w cytrynę
i napełnić cały pokój złotym blaskiem.

Ambicja

2009-05-26T16:24:00.006+02:00

Your ambition kills you baby... Moja aktualna piosenka przewodnia...
A tak by the way, poszłabym sobie na jakiś koncert... W tym roku jeszcze nie byliśmy na T-Love.

CEM

2009-05-24T10:29:00.004+02:00

Moje myśli krążą teraz wyłacznie wokół jednego zagadnienia: Customer Experience Management (CEM) czyli Zarządzanie doświadczeniem klienta.

Czytam o nim, myślę, piszę, CEM jest wszędzie...

Ale żeby pisać o nim bloga, to już chyba przesada... Ja tam wolę napisać książkę :)

http://cem360.blogspot.com/

Małe jest piękne

2009-05-22T17:37:00.007+02:00

Hmmm... Ten post nadawał by się idealnie na 1 czerwca, ale co tam. Akurat dzisiaj wyjątkowo ucieszył mnie widok małych kaczuszek z pobliskiego stawu.

Photos made by Matchey

Mother's Day

2009-05-19T18:03:00.005+02:00

The modern Mother's Day holiday was created by Anna Jarvis, as a day to honor mothers and motherhood. It is now celebrated on various days, in many parts of the world.

Most of the counries celebrate Mother's Day in May - especially at the second Sunday of May. Poland of course do not follow the international trends. Our Mother's Day is on 26th of May. But never mind when we have such kind of holiday, the most important is to not forget about it...

This year, Tori Amos prepared a special gift for the whole mothers in the world. You can find it under this link:
http://www.toriamos.com/Gift/

Best wishes for all the mothers!

Apropos Marszu Tolerancji

2009-05-16T19:30:00.010+02:00

Jednym z głównych tematów w dzisiejszych dziennikach jest krakowski Marsz Tolerancji. Jakieś 2 lata temu miałam okazję być przypadkowym świadkiem tego wydarzenia, no i z tego co podają media nic się nie zmieniło... Jako, że udało mi się odtworzyć tekst opisujący moje doświadczenia, postanowiłam się nimi z wami podzielić.

Zdeterminowana do załatwienia kilku ważnych spraw w centrum, ubrałam się zgodnie z przewidywaniem pogody, wzięłam plecak i wyszłam z mieszkania.

Prognozy się nie sprawdziły, zamiast deszczu z nieba lał się żar, a ze mnie pot. Autobusy i tramwaje były zapchane maksymalnie, ale jakoś udało mi się dojechać na stare miasto.

Pod Bagatelą, kiedy już zaczynałam cieszyć się, że dotarłam do celu, pojawiła się pewna przeszkoda. Plantami przechodził właśnie Marsz Tolerancji. Ludzie krzyczeli hasła o równości i tolerancji, nieśli wielką tęczową flagę. Nie wyglądali na agresywnych, a jednak otaczał ich kordon policji. Nie miałam wyjścia i musiałam się jakoś przez nich przecisnąć.

W chwili, gdy wmieszałam się w tłum, zobaczyłam grupę ludzi z aparatami. Nie jestem homofobką (choć jak najbardziej hetero), ale wolałam się usunąć z pola rażenia obiektywów. Byłam tam przypadkiem i głupio by było zobaczyć się jutro w gazecie. Przeszłam przez barierkę na trawnik – nikt się tym specjalnie nie przejął.

Przyspieszyłam kroku. Pochód zatrzymał się przed wejściem na plac przed Collegium Novum. Kiedy mijałam kolumnę, policjanci stojący na przedzie otrzymali rozkaz gotowości bojowej. Zaczęli zakładać hełmy, tarcze i wyciągać pałki. Zrobiło to na mnie duże wrażenie. Takie sceny widziałam do tej pory tylko w filmach i telewizji. Kojarzą mi się głównie ze stanem wojennym. Nie sądziłam, że zobaczę coś takiego na żywo. Nie miałam czasu przyglądać się dłużej. Minęłam tłum dziennikarzy i weszłam do budynku.

Oddałam dokumenty i dowiedziałam się, że przed chwilą przechodził tędy Marsz Tradycji zorganizowany przez Młodzież Wszechpolską. Wtedy zrozumiałam po co ta policja.

Koniec pochodu właśnie minął budynek Collegium, kiedy z niego wychodziłam. Skręciłam w prawo w Gołębią. Kiedy doszłam do Wiślnej minęła mnie grupa łysych w dresach, biegnących w stronę filharmonii. Ocho, chyba się zaczęło.

Oni byli chyba z Narodowego Odrodzenia Polski, albo Wszechpolacy, któż to wie. Widziałam po prostu grupę chłopaków ze spiętymi mięśniami i twarzami skrzywionymi od gniewu i złości. Chyba nigdy nie zrozumiem tych ludzi i tego co chcą osiągnąć poprzez agresję i przemoc. Nie uważam, żeby to były najlepsze środki do hołdowania wzniosłym ideałom patriotyzmu i wychowania w duchu wartości narodowych i katolickich. Jeśli ci ludzie maja być przyszłością naszego kraju i stać się jego elitą kulturalną, to ja dziękuję. Chyba czas pomyśleć o emigracji...

Zaraz potem zabrzmiały syreny policyjne i z rynku wyjechały radiowozy. Ulica była zatkana, więc policjanci wysiedli z samochodów. Minęła mnie grupa dwumetrowych mężczyzn, uzbrojonych niczym średniowieczni rycerze. Szkoda, że nikt już dzisiaj nie przestrzega zasad rycerskiego kodeksu honorowego...

Drobne przyjemności

2009-05-11T20:37:00.005+02:00

Wieje chłodem... Słońce skryło się za chmurami, ale ja się nie martwię. Moje prywatne Słońce świeci dla mnie i parzy herbatę w naszym niebie do wynajęcia.

Codziennie odprawiamy takie drobne rytuały - gdy parzymy herbatę lub kawę, przygotowujemy posiłki. Im więcej energii i zaangażowania w nie wkładamy, tym lepszy efekt możemy osiągnąć - nadać życiu odrobinę smaku i cieplejszych barw.

Ta sama herbata w eleganckiej filiżance, smakuje o niebo lepiej, niż z plastykowego kubka. Filiżanka kawy ze spienionym mlekiem, podana przez ukochaną osobę, nie tylko rozbudzi ze snu, ale napełni również energią i chęcią do życia na cały dzień.

Niech żyją "(...) drobne przyjemności, codzienne radości, drobne przyjemności ..." jak śpiewał kiedyś Zbigniew Zamachowski (jako książę Bulba w ekranizacji "Pierścienia i róży").

Zmierzch

2009-04-27T19:41:00.006+02:00

Chcąc oderwać się trochę od rzeczywistości i przeczytać coś innego niż materiały do magisterki, pożyczyłam od koleżanki „czytadło”. Rzeczownik „czytadło” oznacza w naszym kręgu literaturę lekką, może niezbyt ambitną, ale specyficznie wciągającą, która przenosi do świata wyobraźni i jednocześnie nadaje się do czytania w autobusie. Taką książką miał być właśnie „Zmierzch” Stephenie Meyer. No i?

Czarna okładka i hasło reklamowe, mówiące, iż jest to światowy bestseller o wampirach, ustawił poprzeczkę oczekiwań dosyć wysoko. A jednak… czekało mnie rozczarowanie.

Początek, który zwykle warunkuje to czy czytelnik dotrwa do końca książki, wlókł się niemiłosiernie. Denerwowały mnie drobiazgowe opisy sytuacji i odczuć głównej bohaterki. Nie potrafiłam na równi z nią ekscytować się wydarzeniami (najwyraźniej nie umiem wczuć się w psychikę 17-latki, albo autorka nie potrafiła jej dobrze opisać). Na szczęście od połowy tomu akcja zaczęła się rozkręcać.

Generalnie pomysł na tekst uważam za całkiem interesujący – stworzenie nowoczesnego wizerunku wampirów, które żyją wśród ludzi. Zastrzeżenia mam głównie do warstwy stylistycznej. Zastanawiam się tylko czy wymyślne epitety na określenie każdego rodzaju uśmiechu Edwarda były zamierzeniem samej autorki, czy pojawiły się w trakcie tłumaczenia na język polski.

Pomyślałam sobie również, że książka mogłaby być ciekawsza i bardziej tajemnicza, gdyby historia była opowiedziana z perspektywy drapieżnika, któremu nagle świat staje na głowie, zamiast spragnionej miłości nastolatki… ale to już tylko takie moje niewinne dywagacje :)

Mam wrażenie, że film może być ciekawszy od samej książki, ponieważ nie zawiera warstwy narracyjnej, do której miałam najwięcej zastrzeżeń. Czy tak jest przekonam się wkrótce.

Portrety (3,4)

2009-04-23T10:23:00.002+02:00

3.
Skradam się do Ciebie jak lwica na polowaniu. Ukryta gdzieś w gąszczu traw podpatruję każdy Twój ruch. Czekam tylko na chwilę Twej nieuwagi, bym mogła zaatakować. Ale czy kiedyś się odważę?

Gdy wiem, że jesteś blisko i patrzysz na mnie, czuję się jak kopciuszek. Staram się wyglądać jak najlepiej, żebyś, mój książę, zawsze widział mnie w balowej sukni a nie w łachmanach.

Jedyną pieszczotą, jaką mnie obdarzasz, jest Twoje spojrzenie. Czy kiedykolwiek się to zmieni? Czy pozwolisz mi się upolować?

4.
Dzień dobry panie profesorze! Dlaczego tak? Bo jesteś dla mnie jak nauczyciel. Imponuje mi Twoja inteligencja, nienaganne maniery i opanowanie w każdej sytuacji. Dlatego staram się na każdym spotkaniu jak na egzaminie. Dbam o wszystkie szczegóły. Chcę, żebyś poznał mnie z jak najlepszej strony.

Te Twoje oczy... Gdy na mnie patrzysz czuję jakbyś czytał z mego ciała jak z otwartej księgi. Dostrzegasz nawet wersety, które chciałam przed Tobą ukryć. Zdaje Ci się, że wiesz wszystko...

Czy to dlatego odchodzisz?

I don't know where life's going...

2009-04-21T09:30:00.003+02:00

That's true... I don't know where life's going, but I know one thing - as long as we are together everything will be all right!

Together we can win all the battles with monsters of reality.

Portrety (1,2)

2009-04-20T18:43:00.006+02:00

1.
Widziałeś kiedyś ćmę, która krąży wokół świecy? Światło i ciepło płomienia wabią ją, ale przecież kiedy podleci za blisko spłonie...

Dziś czuję się dokładnie tak jak ona. Zbliżam się do Ciebie jak mogę, żeby poczuć to ciepło, tę bijącą od Ciebie energię. Sparzyłeś mnie już wielokrotnie... można powiedzieć, że nawet raz spaliłeś.
Wiem, że to nieprawdopodobne, ale odrodziłam się - nicztm feniks z popiołów. Zaczęłam żyć od nowa. Jednak nadal nie mogę się powstrzymać by nie spojrzeć w Twoje oczy. Byś kolejny raz rzucił mi to ogniste spojrzenie...

2.
Gdy jesteś przy mnie czuję jakby był zimowy wieczór. Wichura szaleje na dworze, a ja leżę sobie w ciepłym łóżeczku, wokół jest mnóstwo świec. Jest mi ciepło, miło, czuję się tak bezpiecznie...

Twoje oczy grzeją mnie, ale bardzo przyjemnym, łagodnym ciepłem. Wiem, że nie zrobisz mi krzywdy. Najmniejsze skrzywienie czy cień na mojej twarzy sprawia, że robisz wszystko, by temu zaradzić. Przepraszasz mnie bardzo często, nawet za rzeczy, których nie jesteś winien. Ale czy nie znudzi mi się kiedyś ten spokój? Tak, kiedyś...

***

2009-04-16T19:47:00.001+02:00

Czasem tak bardzo
potrzebuję czuć
Twoją obecność...

Tak bardzo, że zdaje mi się,
że widzę jak podnosisz powieki
lub rozchylasz usta
jakbyś chciał coś powiedzieć.

Wiem, że to tylko przywidzenia.
Nie możesz tego robić,
bo jesteś drewniany.

Wieczór Royal

2009-03-28T22:27:00.004+01:00

Centrum miasta. Nowoczesna architektura. Restauracja o królewskiej nazwie, niewidoczna z zewnątrz, bo ukryta w zaciszu biurowca. Design wnętrza onieśmiela – czerń na ścianach i suficie rozświetlona srebrem luster i błyskotek, no i ta ściana pluszczącej wody.

Dreszcz tremy na plecach. Co? Jak? Czy dobrze wyglądam? I wtedy słyszę ją… Airplanes Take you away again…

On się uśmiecha. Inni panowie grzecznie witają. Rozbraja mnie ich wyspiarski akcent i mało oficjalne sweterki. Gra pozorów – trochę biznesu, ale więcej plotek. Wino rozluźnia i rozwiązuje język. Skoro woda spływa za plecami zamawiam rybkę. A potem dyskusja schodzi na różnice między wędkarstwem słodkowodnym a morskim…

Ona jest z nami cały czas i subtelnie mnie woła. Wyłączam się. Nie podążam za tokiem rozmowy. Patrzę na płatki śniegu za oknem – typowo wiosenny wieczór. Słucham Tori i rozkoszuję się winem z ogromnego kielicha.

Am I a hoochie woman?

Let's Dance

2009-03-17T09:57:00.001+01:00

I wszystko jasne...

Wszystkich kusi KiT

2009-03-13T09:19:00.004+01:00

Ja też uległam. Byłam wczoraj w kinie na „Kochaj i tańcz”. No i?

Bajeczka w stylu hollywoodzkim. Dosłownie kilka fajnych scen, a poza tym historia niesamowicie przewidywalna. Damięcki swoim tańcem wcale nie zachwycił. Brakowało mi w jego ruchach płynności, każdy gest wydawał się wykonywać z ogromnym wysiłkiem. Walczył ze swoim ciałem i z niewidzialnym duchem w rytm muzyki – może marzy mu się angaż do filmu akcji?

Nie mogę również przemilczeć irytującego product placementu (reklamowania produktów w trakcie filmu). Z marszu można wymienić sponsorów np. Apple, Apart, Reserved.

Generalnie bez rewelacji, zapowiadało się lepiej. Szczerze mówiąc nie jestem szczególną fanką takich filmów. Jako dziecko bardzo lubiłam musicale i filmy muzyczne, więc może dlatego skusiłam się na „KiT”, ale niestety rozczarowałam się. Muszę przyznać, że nawet na „Mamma Mia” bawiłam się lepiej.